Ramin Pouyafard

رامین پویافرد ۳۵ سال داشت؛ اصالتاً اهل مغان و ترک‌زبان بود. مغازه‌ای برای فروش تلفن‌همراه و لوازم جانبی داشت و همراه همسر و دختر کوچکش، رونیکا، در فاز دو شهرک اندیشه زندگی می‌کرد. نزدیکانش او را پسری مهربان، صادق و بامعرفت می‌شناختند. در صفحه اینستاگرامش زیاد از زندگی روزمره نمی‌نوشت. اگر هم چیزی منتشر می‌کرد، معمولاً برایش معنایی شخصی داشت؛ گاهی دکلمه‌ای از هوشنگ ابتهاج، گاهی قطعه‌ای موسیقی و گاهی چند جمله‌ای که انگار می‌خواست برای خودش و عزیزانش به یادگار بماند. آخرین پستش به رونیکا اختصاص داشت. زیر عکسی با دخترش نوشته بود: «دختر قشنگم، لبخندت و خنده‌هایت که کیلومترها ادامه پیدا می‌کند، قلب و روح من گرم می‌شود. تو خیلی سریع بزرگ می‌شوی، در حالی که من آرزو می‌کنم هر لحظه با تو بودن تا ابد ادامه داشته باشد.» از آغاز دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با شکل‌گیری اعتراضات اقتصادی در بازار تهران و شهرهای مختلف، صحبت از اعتراض و نارضایتی در بسیاری از جمع‌های خانوادگی و دوستانه جریان داشت. اعتراضاتی که به‌تدریج از مطالبات اقتصادی فراتر رفت و با انتشار فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، رنگ و بوی گسترده‌تری به خود گرفت. رامین نیز مانند بسیاری از هم‌نسلانش این روزها را با دنبال کردن خبرها و گفت‌وگو با دوستانش سپری می‌کرد. یک روز پیش از اعتراضات، در جمع دوستانش جمله‌ای گفت که بعدها برای همه رنگ دیگری پیدا کرد. با خنده‌ای تلخ گفته بود: «من شانس ندارم؛ اگه برم بیرون، اولین نفر کشته می‌شم.» با این حال، تصمیمش را گرفته بود. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، رامین نیز به فراخوان پاسخ داد و راهی فلکه پنجم فردیس شد. با گذشت زمان، بر شمار معترضان افزوده شد و مردم در خیابان‌ها علیه جمهوری اسلامی شعار دادند. با گسترده‌تر شدن تجمع، مأموران نیروی انتظامی و نیروهای امنیتی به سوی مردم تیراندازی کردند. در میان هرج‌ومرجی که پس از تیراندازی به وجود آمد، رامین به جای آن‌که از محل دور شود، به کمک مجروحان رفت. ابتدا دختری زخمی را به محل امنی رساند تا خانواده‌اش بتوانند او را به بیمارستان منتقل کنند و سپس در انتقال مجروح دیگری نیز کمک کرد. با شدت گرفتن تیراندازی، مردم برای نجات جان‌شان پراکنده شدند. رامین نیز از محل دور شد، اما وقتی متوجه شد دوستانش همراه او نیستند، برگشت تا ببیند آن‌ها توانسته‌اند از میان تیراندازی خارج شوند یا نه. همان هنگام، گلوله‌ای از پشت به سرش اصابت کرد و جانش را گرفت. دقایقی بعد، مردی که تلفن‌همراه رامین را پیدا کرده بود، با همسرش تماس گرفت و گفت: «بیا همسرت را ببر، قبل از این‌که جسدش را ببرند.» وقتی خانواده خود را به محل رساندند، همسایه‌ها پیکرش را با پتو پوشانده بودند. همسرش از روی خالکوبی نام «رونیکا» روی مچ دست رامین او را شناسایی کرد و مطمئن شد که دیگر امیدی به بازگشت او نیست. پیکر رامین تا صبح در خودروی برادرش ماند و سپس به بیمارستان امام علی کرج منتقل شد. او سرانجام روز ۲۰ دی‌ماه در آرامستان بهشت رضوان شهریار به خاک سپرده شد. چهار روز بعد، رونیکا هشت‌ساله شد. قرار بود آن روز، پدر کنار دخترش باشد؛ همان دختری که چندی پیش برایش نوشته بود: «آرزو می‌کنم هر لحظه با تو بودن تا ابد ادامه داشته باشد.» اما به‌جای جشن تولد، خانواده در سوگ او بودند و آن چند جمله، به یادگاری از عشق پدری تبدیل شد که همه دنیایش را در لبخند دخترش می‌دید.