Masoumeh Ghorbani

جاویدنام معصومه قربانی، دختر جوانی بود که آرامش و وقارش، معنای نامش را به یاد می‌آورد. فرزند قدرت‌الله، متولد ۲۲ تیر ۱۳۸۱؛ دختری بیست‌وچهار ساله که در کنار خانواده‌اش بزرگ شد و برای آنان تنها یک دختر نبود، بلکه همراه و پشتیبانی قابل اتکا به شمار می‌رفت. نزدیکانش از مهربانی، مسئولیت‌پذیری و قلب بزرگ او یاد می‌کنند. عشقش به حیوانات، به‌ویژه گربه‌ها، بخشی از زندگی روزمره‌اش بود؛ هرجا حیوانی بی‌پناه می‌دید، بی‌تفاوت از کنارش نمی‌گذشت. معصومه با همه رؤیاهایی که برای آینده در سر داشت، زندگی را با امید و مهربانی معنا می‌کرد. ۱۸ دی ۱۴۰۴، در خیابان هفت‌تیر مشهد، گلوله‌ای که از سمت پاسگاه هفت‌تیر شلیک شد، به قلب معصومه اصابت کرد و جان او را گرفت. قلبی که تا آن روز برای خانواده، برای آرزوهایش و برای موجودات بی‌پناه می‌تپید، از تپش ایستاد و زندگی دختری جوان در یک لحظه پایان یافت. پس از جان‌باختن معصومه، فشارها بر خانواده آغاز شد. آنان بارها تهدید شدند که درباره آن‌چه رخ داده سکوت کنند و از پیگیری و اطلاع‌رسانی خودداری کنند؛ فشاری که بسیاری از خانواده‌های دادخواه نیز آن را تجربه کرده‌اند. این فشارها حتی بر مراسم خاک‌سپاری او نیز سایه انداخت. مراسم در فضایی غریبانه و با حضور شمار اندکی از سوگواران برگزار شد و حضور نیروهای امنیتی، اندوه آن روز را سنگین‌تر کرد. خانواده همچنین تحت فشار قرار گرفتند تا روایت رسمی را بپذیرند و معصومه را «شهید» بنامند. بر سنگ مزار او، با وجود آن‌که واژه «جاویدنام» نیز دیده می‌شود، از عنوان «شهید» استفاده شده و جمله «خوشا به حال آنان که با شهادت رفتند» بر سنگ نقش بسته است؛ نشانه‌ای از فشاری که حتی پس از مرگ نیز از خانواده او برداشته نشد. امروز، نام معصومه قربانی یادآور دختری است که مهربانی را در رفتار، مسئولیت را در زندگی و عشق به جانداران را در عمل معنا می‌کرد. زندگی او کوتاه شد، اما یادش در خاطره خانواده و همه کسانی که او را می‌شناختند، همچنان زنده مانده است.