Tayebeh Rezaei

طیبه رضایی، ۳۴ ساله، مادری زحمتکش و دلسوز بود که زندگی‌اش را صرف بزرگ کردن دو فرزند خردسال و تأمین آیندهٔ آنان می‌کرد. او در کرمانشاه به فروش لوازم آرایشی و بهداشتی مشغول بود و هر روز با امید و تلاش در مغازه‌اش کار می‌کرد تا چرخ زندگی خانواده‌اش را بچرخاند. عصر ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در حالی که اعتراضات مردمی در شهرک معلم کرمانشاه جریان داشت، طیبه مقابل محل کار خود ایستاده بود. فرزندان خردسالش نیز در همان نزدیکی حضور داشتند؛ کودکانی که هنوز معنای خشونت و مرگ را نمی‌دانستند و تنها مادرشان را می‌دیدند که همیشه پناه و تکیه‌گاه‌شان بود. در همان لحظات، نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به سوی مردم شلیک کردند. چهار گلولهٔ جنگی به پا و شکم طیبه اصابت کرد. او در برابر چشمان وحشت‌زدهٔ فرزندانش بر زمین افتاد و اندکی بعد جان خود را از دست داد. آن روز، نه‌تنها یک زن ۳۴ ساله، بلکه مادری فداکار، سرپرست عاطفی خانواده و امید دو کودک خردسال از میان رفت. پس از کشته شدن طیبه، خانواده‌اش روزهای سخت و تلخی را پشت سر گذاشتند. پیکر او تا سه روز در اختیار نهادهای حکومتی باقی ماند و سرانجام تنها پس از گرفتن تعهد مبنی بر دفن در خارج از شهر و خودداری از برگزاری مراسم عمومی، به خانواده تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری او در ۲۲ دی‌ماه ۱۴۰۴ در روستای میله‌سر از توابع اسلام‌آباد غرب برگزار شد. خانواده، دوستان و آشنایانش در حالی با او وداع کردند که جای خالی‌اش برای همیشه در زندگی دو فرزند خردسال و عزیزانش باقی ماند. نام طیبه رضایی در قلب مردم شهرش به عنوان مادری سخت‌کوش و زنی که در میانهٔ روزمرگی کار و زندگی، جان خود را از دست داد، ماندگار شده است؛ مادری که فرزندانش آخرین نگاهشان به او را هرگز فراموش نخواهند کرد.