Mohsen Ramezani Charmheini

Shot in the throat by regime mercenaries' war bullets during the popular uprising in Dey month. He held two master's degrees and had achieved rank 16 in the national technical university entrance exam. A symbol of Iranian elites who sacrificed their lives for freedom and justice despite their talent and scientific position.

محسن رمضانی سی‌وشش سال داشت. اهل و ساکن چمگردان اصفهان بود، مهندس ساختمان و پدر دختری ده‌ساله. کسانی که او را می‌شناختند، از او به‌عنوان مردی شاد، خوش‌سفر، خانواده‌دوست و عاشق زندگی یاد می‌کنند؛ مردی که میان کار و مسئولیت خانواده، همیشه دلی هم برای دیگران داشت. آشنایانش می‌گویند محسن همیشه در کمک به افراد نیازمند پیش‌قدم بود. تنها چند ماه پیش از جان‌باختنش، مبلغ قابل‌توجهی به یک مرکز نگهداری افراد تحت پوشش بهزیستی کمک کرده بود. او کارآفرین هم بود. برای ده‌ها نفر موقعیت شغلی ایجاد کرده بود و این را نه به‌عنوان افتخار، بلکه به‌عنوان مسئولیتی طبیعی می‌دید. همیشه درباره‌ی مسئولیت اجتماعی و دفاع از حق مردم سخن می‌گفت، و بارها به اطرافیانش گفته بود که «خون من رنگین‌تر از بقیه‌ی مردم نیست». روز هجدهم دی‌ماه، محسن با همان باوری که همیشه با آن زندگی کرده بود، پا به خیابان گذاشت؛ تا به فراخوان پاسخ مثبت دهد، با دست‌های خالی، برای دفاع از حق خودش و حق مردم کشورش فریاد بزند. همان شب، در نزدیکی ساختمان بسیج محلی چمگردان، گلوله به سرش اصابت کرد و جانش را از دست داد. پیکر او تنها پس از شش روز به خانواده‌اش تحویل داده شد و در آرامستان چمگردان به خاک سپرده شد. مراسم چهلم این عزیز، در روز سی‌ام بهمن، همراه با دیگر جاویدنام‌های چمگردان برگزار شد. در این مراسم، خانواده‌های همه‌ی جاویدنام‌های دی‌ماه، همراه با مردم شهر، بر مزار عزیزانشان حاضر شدند و با دست‌زدن و اشک، یاد آنان را گرامی داشتند. مراسمی که نشان از غم بزرگی داشت که بر شهر وارد شده بود؛ و عکس جاویدنام‌های شهر، بیشتر از هر چیزی، دل هر انسانی را به درد می‌آورد. محسن رمضانی رفت، اما آنچه از او به‌جا مانده، تصویر مردی است که در زندگی روزمره‌اش، پیش از آنکه به خیابان بیاید، همان چیزی بود که در خیابان هم برایش ایستاد: کسی که می‌گفت خونش رنگین‌تر از بقیه‌ی مردم نیست، و این باور را نه با شعار، که با عمل نشان ‌داد و برای همشهریانش، نماد شرف، سخاوت و شجاعت باقی ماند.