Alireza Seyedsaleh

علیرضا سیدصالح، متولد ۱ شهریور ۱۳۶۰، مردی ۴۳ ساله و اصالتاً از دیار خوزستان و تبار غیور لر، انسان زحمت‌کشی بود که سال‌ها جاده‌های ایران را پیمود. او خاک این سرزمین را عاشقانه می‌پرستید و همواره با تعصبی عمیق نسبت به ایران می‌گفت: «خاک این کشور طلاست؛ حق این مردم است که توی رفاه، درست و بدون دغدغه روی همین خاک زندگی کنند.» مردی سرزبان‌دار، مهمان‌نواز و زرنگ که پشت آن سیمای استوار، پدری بی‌نهایت مهربان قرار داشت؛ تکیه‌گاهی که به دختر ۱۷ ساله‌اش قول داده بود برای پزشک شدنش «فرش زیر پا را بفروشد» و برای پسر ۱۰ ساله‌اش صمیمی‌ترین رفیق بازی‌های شبانه بود. علیرضا نگاه خاصی به عاقبت انسان‌ها داشت و هنگام خواندن و شنیدن خبر فوت افراد می‌گفت: «باید آخر و عاقبت انسان خیر باشد.» انگار از چند ماه قبل، روحش از رفتن باخبر بود؛ شبی که خواست برود، با بوسه و خداحافظی رفت و گفت: «مراقب خودت و بچه‌ها باش.» شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ در فولادشهر اصفهان، زمانی که برای نجات جان زخمی دیگری شتافت، هدف مستقیم تیر قرار گرفت؛ تیر به پهلویش خورد و جانش را فدای آزادگی کرد. پس از آن شب تلخ، کابوس چشم‌انتظاری برای خانواده آغاز شد. یک هفته تمام، تمام بیمارستان‌ها و ارگان‌های دولتی را دنبالش گشتند و دائم به هر سو به جست‌وجوی علیرضا ادامه دادند و با بدترین برخوردها روبه‌رو شدند. ابتدا به دروغ گفتند او را دستگیر کرده‌اند؛ خانواده با امیدی تلخ خوش‌حال شدند، اما دو روز بعد تماس گرفتند که برای تشخیص هویت به باغ رضوان بیایند. آن‌جا وحشتناک‌ترین صحنه‌های عمرشان را دیدند. با پیگیری از طریق آشنایان، دو روز بعد جنازه را تحویل دادند؛ پیکری که در غسال‌خانه آرامشی عجیب و غیرقابل وصفی داشت، خوابی چنان آرام که قوت قلبی شد برای همسرش تا راه او را با شرف ادامه دهد. سرانجام با اخذ تعهدات سنگین، در فضایی امنیتی و با تعدادی اندک، اول صبح و بی‌صدا در قطعه ۳ فولادشهر به خاک سپرده شد. اما علیرضا پس از رفتنش نیز رهایشان نکرد؛ او که در خواب اطرافیانش می‌آمد و می‌گفت: «من نمردم… اون که خاک کردید من نبودم.»