Mehran Bahramian

Arrested during 2022 protests in Semirom city, moved to solitary confinement and announced to be executed tonight. He and his brother Fazel Bahramian were arrested after participating in the 40-day memorial ceremony for those killed in Semirom protests, then sentenced to death for killing an officer without any evidence or documentation.

هشتم دی ۱۴۰۱، سمیرم یکی از به‌یادماندنی‌ترین روزهای خود را تجربه کرد. مردم این شهر در مراسم چهلم جان‌باختگان خیزش «زن، زندگی، آزادی» حضوری گسترده داشتند و با وجود فضای امنیتی، همبستگی کم‌سابقه‌ای در اعتصاب و اعتراض را به نمایش گذاشتند. جمهوری اسلامی در روزهای بعد با قشون‌کشی به سمیرم و موجی از بازداشت‌ها به این همبستگی پاسخ داد. هم‌زمان، کشته شدن مشکوک یکی از نیروهای بسیج بهانه‌ای شد تا حکومت پرونده‌ای با اتهام «محاربه» علیه مهران بهرامیان تشکیل دهد؛ پرونده‌ای که به گفته نزدیکان، هیچ مدرک مستقلی برای اثبات این اتهام در آن وجود نداشت. مهران بهرامیان، متولد ۲۴ تیر ۱۳۷۱، تنها پسر خانواده بود. سال‌ها پیش پدرش را از دست داده بود و از همان جوانی، تکیه‌گاه مادر و دو خواهرش شد. نزدیکانش او را جوانی مهربان، مسئولیت‌پذیر و عاشق طبیعت توصیف می‌کنند؛ کسی که کوه، رودخانه و شنا را دوست داشت، اما بیش از هر چیز، دل‌نگران خانواده‌اش بود. پس از بازداشت، مهران نزدیک به دو سال در زندان ماند. به گفته خانواده، در تمام این مدت هیچ مدرکی مانند اسلحه، فیلم، تصویر، پیام یا تماس که ادعاهای مطرح‌شده علیه او را تأیید کند، ارائه نشد. با این حال، ماه‌ها را در سلول انفرادی، زیر شکنجه و بدون دسترسی به وکیل انتخابی یا ملاقات با خانواده گذراند. سرانجام با وثیقه‌ای ۱۰۰ میلیارد تومانی آزاد شد؛ وثیقه‌ای که با جمع‌آوری سندهای متعدد از سوی مردم سمیرم فراهم شد. آزادی او برای خانواده نشانه امید بود؛ امیدی که چند ماه بیشتر دوام نیاورد. در مرداد ۱۴۰۴، پس از اعترافات اجباری یکی از رفیقانش، مهران بار دیگر بازداشت شد. به گفته نزدیکان، این‌بار نیز او را برای گرفتن اعتراف تحت شکنجه و فشار شدید روحی قرار دادند. به او گفته بودند مادرش سکته کرده و اگر برگه‌هایی را که بازجویان می‌خواهند امضا نکند، اکسیژن را از او جدا خواهند کرد. در حالی که چشمانش بسته بود، صدای فریاد زنانی را از اتاق کناری پخش می‌کردند و به او می‌گفتند خواهرانش هستند. مهران که همه زندگی‌اش مادر و دو خواهرش بودند، زیر این فشارها اعترافاتی را امضا کرد که بازجویان می‌خواستند. با وجود آنکه حکم اعدام یک‌بار نقض و پرونده برای رسیدگی دوباره ارسال شد، دادگاه بار دیگر همان حکم را صادر کرد. مهران در مرداد ۱۴۰۴ دوباره بازداشت شد و تنها چند هفته بعد، سحرگاه ۱۵ شهریور، در ۳۳‌ سالگی با اتهام «محاربه» اعدام شد. پس از اجرای حکم نیز خانواده از حق آخرین وداع محروم ماندند. مأموران امنیتی اجازه ندادند پیکر مهران در زادگاهش، سمیرم، به خاک سپرده شود. او را بدون حضور خانواده در آرامستان باغ رضوان اصفهان دفن کردند و تنها پس از پایان خاک‌سپاری، محل دفن را به آنان اطلاع دادند. خانواده و دوستان مهران نیز در تمام این مدت زیر فشار و تهدید بودند تا درباره پرونده، اعدام و مراسم سوگواری سکوت کنند. مهران بهرامیان دو سال برای اثبات بی‌گناهی خود جنگید، اما سرنوشتش بر پایه پرونده‌ای رقم خورد که بر اعترافات اجباری استوار بود. آنچه برای مادر، خواهران و عزیزانش باقی ماند، تنها داغ اعدام نبود؛ بلکه حسرت آخرین دیدار با پسری بود که همه زندگی‌اش را صرف مراقبت از خانواده‌اش کرده بود.