Hadiseh Akbarzadeh Torbati

من حدیثه اکبرزاده هستم؛ دختری از فردیس کرج. روز تولدم بیست‌وسوم دی بود. در دی‌ماه ۱۴۰۴، فقط پنج روز مانده بود تا دوباره به آن روز برسم؛ روزی که این بار، پیش از رسیدنش کشته شدم. از من ویدئوهایی باقی مانده است که در آن‌ها می‌رقصم و همراه موسیقی می‌خوانم. در یکی از آن تصویرهای کوتاه، با خنده به دوربین نگاه می‌کنم. همین لحظه‌ها بعدها بارها منتشر شدند؛ لحظه‌هایی از زندگی من، پیش از آنکه نامم با خبر تیراندازی و کشته‌شدن همراه شود. در آن ویدئوها، حرکت می‌کنم، می‌خندم و با موسیقی همراه می‌شوم. برای کسانی که مرا می‌شناختند، این تصویرها یادآور خودم بود. برای کسانی که بعد از مرگم مرا شناختند، راهی شد تا صورتم را ببینند و چیزی از زندگی‌ام بدانند. زندگی من در فردیس می‌گذشت؛ شهری در استان البرز، در غرب تهران. پیش از هجدهم دی، نام این شهر برای من با زندگی روزمره پیوند داشت. بعد از آن شب، در خبرها کنار نام من آمد: حدیثه اکبرزاده، کشته‌شده در فردیس. پنج‌شنبه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، روزهای فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و خیزشی بود که انقلاب شیروخورشید نام گرفت. آن شب در فردیس، مردم در خیابان‌ها بودند و نیروهای حکومتی به سوی آن‌ها شلیک کردند. من نیز هدف گلوله مزدوران رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفتم. گلوله از پشت به بدنم وارد شد و از قفسه سینه‌ام بیرون آمد. با همین شلیک، زندگی‌ام را گرفتند؛ پنج روز پیش از زادروزم. درباره فکرها و حرف‌های آخرم چیزی ثبت نشده است. آنچه از من باقی مانده، تصویرهای پیش از آن شب است؛ دختری که می‌رقصد و آواز می‌خواند، بی‌آنکه این ویدئوها را برای یادبود خودش ساخته باشد. پس از کشته‌شدنم، همان تصویرها دوباره منتشر شدند. میان خبرهایی که از چگونگی تیرخوردنم می‌گفتند، می‌شد مرا در حال خندیدن دید. تاریخ تولدم نیز کنار نامم نوشته می‌شد و آن فاصله کوتاه را یادآوری می‌کرد: هجدهم دی تا بیست‌وسوم دی؛ فقط پنج روز. پیکرم را در آرامستان بهشت علی اشتهارد به خاک سپردند. در ویدئوهای منتشرشده، بخش‌هایی از مراسم خاک‌سپاری‌ام هم دیده می‌شود. حالا دو گونه تصویر از من در کنار یکدیگر باقی مانده است: زندگی‌ام با موسیقی و خنده، و مراسمی که پس از کشته‌شدنم برگزار شد. از بسیاری از روزهای زندگی‌ام هنوز چیزی در روایت‌های عمومی نوشته نشده است. اما همین چند ویدئو، بخشی از حضورم را حفظ کرده‌اند. در یکی از آن‌ها هنوز همراه آهنگ می‌خوانم؛ سرم را به سمت دوربین برمی‌گردانم و می‌خندم.