Arman Hajiyousefi

آرمان حاجی‌یوسفی، متولد ۶ تیر ۱۳۸۴، جوانی بیست‌ساله از محله‌‌های آرام اراک، در روزهای زمستانی ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در خیابان عباس‌آباد قدم در مسیری گذاشت که آن شب برای بسیاری از مردم، معنای مقاومت و مطالبه‌گری داشت. خیابان، پیش از تاریکی کامل، پر بود از صدای قدم‌ها، شعارها و اضطرابی که در هوا موج می‌زد؛ شهری که سال‌ها زیر فشار خاموشی مانده بود، حالا با صدای مردمش بیدار شده بود. نیروهای امنیتی از ساعات اولیه عصر در نقاط مختلف مستقر شده بودند؛ چهره‌های پوشیده، خودروهای بدون پلاک و رفتارهایی که نشان می‌داد مأموریت‌شان نه کنترل، بلکه سرکوب است. با نزدیک شدن جمعیت، فضا سنگین‌تر شد. صدای شلیک‌های هشداردهنده ابتدا از دور می‌آمد، اما خیلی زود به گلوله‌های مستقیم تبدیل شد؛ گلوله‌هایی که بی‌هدف نبودند، بلکه برای خاموش کردن مردم، متوقف کردن اعتراض و ایجاد ترس شلیک می‌شدند. آرمان در میان جمعیت حرکت می‌کرد؛ جوانی که نه سلاحی داشت و نه تهدیدی، جز صدای اعتراضش. لحظه‌ای که گلوله‌ای جنگی به بدنش اصابت کرد، خیابان عباس‌آباد در سکوتی سنگین فرو رفت؛ سکوتی که پس از هر شلیک، بر شهر می‌نشست، وقتی مردم می‌فهمیدند یکی دیگر از معترضان بر زمین افتاده است. اطرافیان تلاش کردند او را از تیررس دور کنند، اما شدت جراحت مجال نداد. پس از آن شب، خانواده‌اش روزها در بی‌خبری و اضطراب گذراندند. هیچ نهادی پاسخگو نبود و هیچ مقام رسمی توضیحی ارائه نکرد. تنها چند روز بعد، پیکر آرمان را، بی‌هیچ توضیحی درباره‌ی علت تأخیر و بدون پذیرش مسئولیت به خانواده تحویل دادند؛ رفتاری تکرارشونده در موارد مشابه که بخشی از چرخه‌ای از انکار و پنهان‌کاری بود. آرمان در آرامستان اراک، در کنار دیگر جان‌فدایان میهن، به خاک سپرده شد. مرگ آرمان حاجی‌یوسفی، مانند بسیاری از جان‌باختگان اعتراضات سراسری، نه حادثه‌ای تصادفی بود و نه نتیجه یک درگیری. او قربانی شلیک مستقیم نیروهایی شد که مأموریت‌شان خاموش کردن صدای مردم بود. خیابان عباس‌آباد هنوز آن شب را به یاد دارد؛ شبی که جوانی بی‌سلاح، تنها به‌خاطر حضور در اعتراضات، جان خود را از دست داد و نامش به فهرست بلند کسانی پیوست که در مسیر مطالبه آزادی و عدالت، با گلوله پاسخ گرفتند.