Abolfazl (Aroun) Najafi

ابوالفضل «آرون» نجفی، متولد ۵ خرداد ۱۳۸۰، تنها ۲۵ سال داشت؛ جوانی که از سال‌های نوجوانی بار مسئولیت زندگی را بر دوش کشید و از ۱۳ سالگی برای ساختن آینده‌اش کار کرد. او از آن دست آدم‌هایی بود که هیچ‌چیز را آسان به دست نیاورد. هم درس می‌خواند، هم کار می‌کرد و هم با پشتکار و انضباطی مثال‌زدنی مسیر حرفه‌ای خود را در ورزش دنبال می‌کرد. آرون مربی رسمی فدراسیون بدنسازی بود و در کنار فعالیت‌های ورزشی، در رشتهٔ مدیریت (MBA) نیز تحصیل کرده بود. برای آینده‌اش برنامه‌های زیادی داشت؛ رؤیاهایی که با تلاش شبانه‌روزی برای تحقق آن‌ها می‌جنگید. به‌تازگی تلفن آیفون خریده بود و می‌خواست در باشگاه از تمرینات و فعالیت‌هایش فیلم تهیه کند. او برای زندگی، برای پیشرفت و برای فرداهایش نقشه داشت. اما کسانی که آرون را می‌شناختند، بیش از هر چیز از قلب بزرگ او سخن می‌گویند. برادرش می‌گوید: «داداشم یه قلب داشت اندازه دنیا.» جوانی که تمام زندگی‌اش را صرف شاد کردن دیگران می‌کرد، دست آدم‌ها را می‌گرفت و هرجا می‌توانست گره‌ای از کار کسی باز می‌کرد. آن‌قدر به فکر دیگران بود که گاهی خودش را فراموش می‌کرد. برای خانواده و دوستانش تنها یک برادر یا یک دوست نبود؛ پناهی امن و تکیه‌گاهی قابل اعتماد بود. آرون عاشق خانواده‌اش بود. هر مناسبتی برایش بهانه‌ای می‌شد تا هدیه‌ای بخرد و دل عزیزانش را شاد کند. همیشه لبخند بر لب داشت و سرشار از شور زندگی، امید و عشق بود. نزدیکانش او را جوانی با‌غیرت، خوش‌قلب، مهربان و پرانرژی توصیف می‌کنند؛ کسی که حضورش به اطرافیان آرامش و دلگرمی می‌بخشید. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، حوالی چهارراه تیرانداز در تهران‌پارس، آرون هدف شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. سه گلولهٔ جنگی به شکم و پای او اصابت کرد و به شدت مجروح شد. او را به بیمارستان الغدیر منتقل کردند و تحت عمل جراحی قرار دادند. پس از عمل، برای مدتی کوتاه به هوش آمد. خانواده‌اش را دید و با وجود درد شدید، تلاش کرد به آن‌ها امید بدهد. به عزیزانش گفت: «درد دارم، ولی خوب می‌شم.» همین چند کلمه برای خانواده کافی بود تا با امید به بهبودش بیمارستان را ترک کنند. اما وقتی بازگشتند، حال آرون به‌شدت وخیم شده بود. ساعتی بعد، خبر تلخی را شنیدند که زندگی‌شان را برای همیشه به دو نیم کرد؛ آرون دیگر در میان‌شان نبود. به گفتهٔ نزدیکان، رنج خانوادهٔ آرون پس از جان‌باختن او نیز ادامه داشت. خانواده برای تحویل پیکر و دریافت مجوز دفن با فشارها و درخواست‌های مالی سنگینی روبه‌رو شدند. همچنین اجازهٔ خاک‌سپاری او در بهشت زهرا داده نشد و در نهایت تنها امکان دفن پیکرش در رباط‌کریم فراهم شد. این اتفاقات در حالی رخ داد که خانواده در سوگ از دست دادن فرزند جوان خود بودند و تنها می‌خواستند او را با احترام و آرامش به خاک بسپارند. خودش دوست داشت او را «آرون» صدا کنند؛ نامی اصیل و ایرانی که به آن افتخار می‌کرد و می‌خواست در یادها بماند. امروز، همان‌گونه که برادرش نوشته است، آرون دیگر فقط نام یک جوان ۲۵ ساله نیست؛ نامی است که بسیاری آن را به یاد دارند و با شنیدنش از مهربانی، شجاعت و قلب بزرگی سخن می‌گویند که برای دیگران می‌تپید. برادرش او را «قهرمان زندگی‌اش» می‌نامد. قهرمانی که دیگر در کنار خانواده‌اش نیست، اما یادش در قلب عزیزانش زنده مانده است. جوانی که برای ساختن زندگی جنگید، برای آینده تلاش کرد و با رؤیاهای ناتمام از میان ما رفت؛ اما نامش، آن‌گونه که خود آرزو داشت، جاودانه شد.