Seyed Mohammad Reza Mousavi

اسم من محمدرضا است، بچه‌ی دوم خانواده. در خانواده‌ای به دنیا آمدم که جدم سید بود و از همان کودکی عشق عجیبی به مراسم و دسته‌های عزاداری محرم داشتم. هر سال، هر جا که دسته‌ای برپا می‌شد، خودم را به آن می‌رساندم. وقتی بزرگ‌تر شدم، دیگر فقط تماشاگر نبودم. همراه دوستانم در برگزاری مراسم و پخش نذری به مردم کمک می‌کردم و از این کار آرامش می‌گرفتم. مدتی قبل از آن روزها دیپلم آرایشگری گرفته بودم و در یک سلمانی کار می‌کردم. تازه چند روز از تولد ۲۲ سالگی‌ام گذشته بود که خبر فراخوان شاهزاده‌ رضا پهلوی برای اعتراضات در شب ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه را شنیدم. شب هجدهم دی، همراه دوستانم از حصارک پایین اسلام‌شهر راهی خیابان شدیم. در میان شلوغی و ازدحام جمعیت، وقتی نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی شروع به تیراندازی کردند، ناگهان سوزش شدیدی در کمر و قلبم احساس کردم. گلوله به من اصابت کرده بود. مردم مرا به بیمارستان رساندند و بلافاصله به اتاق عمل منتقل شدم. پزشکان هر کاری از دستشان برمی‌آمد انجام دادند، اما شدت جراحات بیشتر از آن بود که بدنم تاب بیاورد. یک روز بعد، در روز جمعه، بر اثر همان زخم‌ها چشم از دنیا بستم؛ تنها چهار روز پس از آن‌که وارد ۲۲ سالگی شده بودم. بعد از رفتنم، در میان شلوغی مراسم خاک‌سپاری، میان صداهای درهمی که از هر طرف به گوش می‌رسید، صدای مسعود را شنیدم که با تعجب گفت: «پسر، تو این‌جا چیکار می‌کنی؟» ناگهان دیدم آرش، جواد و حمیدرضا باقری از پشت سر پیدایشان شدند. پیش از آن، همان شب در میان جمعیت دیده بودم‌شان، قبل از آن‌که خودم هدف گلوله قرار بگیرم. با ناباوری از آن‌ها پرسیدم: «شما هم تیر خوردید؟» آن‌ها در حالی که مثل همیشه لبخند بر لب داشتند، گفتند: «ما همه کشته شدیم.» ما با هم عهد کرده بودیم تا آخرین نفس کنار هم بمانیم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردیم روزی معنای آن عهد این‌گونه رقم بخورد، اما سرانجام هر پنج نفر به قول‌مان وفا کردیم. از روزی که من آسمانی شدم تا چهلمین روز درگذشتم، موهای پدرم یک‌باره سفید شد. مراسم چهلم من را همراه با مراسم آرش، جواد و حمیدرضا باقری برگزار کردند. مردم اسلام‌شهر ما را با نام پنج شیر می‌شناسند؛ پنج جوانی که در کنار هم ماندند. حضور پرشمار مردم در مراسم‌مان، دل خانواده‌هایمان را گرم کرد و نشان داد که یاد ما فراموش نشده است. یاد پنج شیر اسلامشهر.