Abolfazl Vahidi

Abolfazl Vahidi, whose full family name is recorded as Vahid Ghezeljeh Meydan, was a 13-year-old boy from Tehran, born on February 18, 2012, to Naser and Parvin. According to the Free Union of Iranian Workers, he had lost his mother to COVID-19, was left without a guardian, and had been working instead of attending school. The Coordination Council of Iranian Teachers’ Trade Associations includes him among the students killed. On Thursday, January 8, 2026, he was shot in the neck with live ammunition during the crackdown on protesters in Tehran’s Nazi Abad neighborhood, according to the teachers’ council. Voice of America’s Persian service reported that he was also struck by a final shot. His official death certificate records the cause of death as impact from projectiles. Accounts differ on what followed: the teachers’ council said his family found his body at the Kahrizak forensic center three days later, while the workers’ union said he went unidentified and unburied for more than 25 days. His death was registered at Behesht-e Zahra on February 1, 2026. HRANA has verified his death.

جاویدنام ابوالفضل وحید قزلجه‌میدان، نوجوانی ۱۳ ساله و ساکن یاخچی‌آباد تهران، شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری در محله نازی‌آباد، بر اثر اصابت گلوله به ناحیه گردن، جان خود را از دست داد. تنها چند روز تا چهاردهمین سالروز تولدش باقی مانده بود اما سرنوشت تلخ او چنان رقم خورد که چهلمش، ۲۹ بهمن‌ماه، هم‌زمان با روزی شد که قرار بود چهارده‌ساله شود. ابوالفضل پس از پایان کلاس ششم، برای کمک به تأمین هزینه‌های زندگی و رسیدن به آرزوهایش، درس را رها کرد و در یک کفاشی مشغول به کار شد. اطرافیانش او را نوجوانی سخت‌کوش، مسئولیت‌پذیر و قانع توصیف کرده‌اند. آرزویش «خریدن یک جفت کتانی» خارجی بود و با وجود سن کم، بخشی از درآمدش را برای آینده کنار می‌گذاشت. او با امید خرید یک خودرو در هجده‌سالگی، پول‌هایش را پس‌انداز می‌کرد؛ اما سرانجام خانواده‌اش ناچار شدند همان اندوخته را صرف هزینه‌های خاک‌سپاری و مراسم عزای او کنند. زندگی ابوالفضل پیش از آن نیز با اندوه گره خورده بود. او در ۹ سالگی، مادرش پروین را بر اثر ابتلا به کووید-۱۹ از دست داد. پس از آن، خواهر بزرگ‌ترش سرپرستی او و خواهر کوچک‌ترشان را بر عهده گرفت و برای ابوالفضل نقشی فراتر از یک خواهر و در حکم مادر ایفا می‌کرد. از دست دادن ابوالفضل، زخمی دیگر بر پیکر خانواده‌ای بود که پیش‌تر نیز داغی سنگین را تجربه کرده بود. براساس روایت شاهدان، ابوالفضل بین ساعت ۸:۳۰ تا ۹ شب، در مقابل پارک ۱۷ شهریور نازی‌آباد، بر اثر اصابت گلوله به ناحیه گردن (شاهرگ)، جان باخت. با این حال، در گواهی فوت علت مرگ «اصابت پرتاب اجسام توسط فرد» ثبت شد. خانواده برای یافتن او به چندین بیمارستان مراجعه کردند، اما سرانجام حوالی ساعت ۱۲ شب پیکر بی‌جانش را در سردخانه بیمارستان مفرح یافتند. صبح روز بعد، حدود ساعت ۶، خانواده برای تحویل پیکر به بیمارستان مراجعه کردند، اما به آنان گفته شد که جسد به کهریزک منتقل شده است. از حدود ساعت ۷ صبح تا ۵ بعدازظهر، خانواده و بستگانش ساعت‌ها در میان کیسه‌های سیاه نگهداری پیکرها به جست‌وجو پرداختند تا سرانجام پس از نزدیک به ۱۰ ساعت، پیکر ابوالفضل را پیدا کردند. به گفته نزدیکان خانواده، روند تحویل پیکر و برگزاری مراسم خاک‌سپاری نیز با دشواری‌های فراوان همراه بود. ابتدا به خانواده گفته شد که روز ۱۰ ژانویه برای تحویل پیکر به کهریزک مراجعه کنند، اما هنگام مراجعه اعلام شد که پیکر به بهشت زهرا منتقل شده است، در حالی که همچنان در کهریزک قرار داشت. سرانجام، پس از ساعت‌ها پیگیری، بستگان موفق شدند پیکر ابوالفضل را تحویل بگیرند و با آمبولانس به بهشت زهرا منتقل کنند. پیکر این نوجوان در روز ۲۰ دی‌ ۱۴۰۴ (۱۰ ژانویه ۲۰۲۶)، در میان بی‌تابی خواهرانش که نگران گم شدن دوباره برادر بودند، در فضایی اندوهبار و با حضور جمعی از بستگان، در قطعه ۳۰۷ بهشت‌زهرای تهران و در کنار مادرش به خاک سپرده شد. از ابوالفضل ویدیویی از جشن تولد سال پیش او منتشر شده است؛ جایی که با لبخند، شمع دوازدهمین سال زندگی‌اش را فوت می‌کند، بی‌آن‌که کسی تصور کند یک سال بعد، به جای برگزاری جشن تولد، یاد و خاطره‌اش را گرامی خواهند داشت. یاد ابوالفضل، نوجوانی که آرزوهایش ساده اما امیدهایش بزرگ بود، در خاطر بسیاری از ایرانیان زنده مانده است؛ نوجوانی که فرصت بزرگ شدن، ادامه تحصیل و ساختن آینده‌ای را که برایش تلاش می‌کرد، از دست داد.

ابوالفضل وحیدی(قزلجه‌میدان)، نوجوان ۱۳ساله اهل نازی‌آباد تهران، یکی از کم‌سن‌ترین جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود؛ کودکی که زندگی‌اش پیش از مرگ هم از فقدان و تنهایی خالی نبود. او مادرش را سال‌ها پیش از دست داده بود و پدر نیز خانواده را رها کرده بود. ابوالفضل در کنار خواهرانش بزرگ شد؛ خانواده‌ای که بعدتر باید روزها میان سردخانه‌ها و کیسه‌های سیاه، به دنبال پیکر بی‌جان او بگردند. شامگاه ۱۸ دی، نازی‌آباد یکی از محله‌های ملتهب تهران بود. نیروهای سرکوبگر با شلیک مستقیم به سوی معترضان حمله می‌کردند. در همان شب، گلوله‌ای به سمت چپ گردن ابوالفضل اصابت کرد؛ زخمی مرگبار که باعث خون‌ریزی شدید شد. شاهدان می‌گویند دو نفر از مردم او را با موتور به بیمارستان مفرح رساندند. هنوز نبض داشت و پزشکان تلاش کردند احیایش کنند، اما بدن کودک ۱۳ ساله تاب نیاورد و ساعتی بعد جان باخت. اما برای خانواده، کابوس تازه از همان لحظه آغاز شد. سه روز تمام هیچ خبری از او نداشتند. خواهران و نزدیکانش میان بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها و کهریزک سرگردان بودند. سرانجام پیکر ابوالفضل را در میان ده‌ها پیکر دیگرِ کشته‌شدگان پیدا کردند؛ بی‌جان، رها شده در میان کیسه‌های سیاه. روایتی که برای بسیاری از خانواده‌های دادخواه آن روزها تکرار شد. پیکر او سرانجام در ۲۰ دی، در قطعه ۳۰۷ بهشت زهرا و کنار مزار مادرش به خاک سپرده شد؛ کودکی که در مرگ نیز به آغوش مادری بازگشت که سال‌ها پیش از او گرفته شده بود. ابوالفضل پیش از کشته شدن، به دلیل شرایط سخت زندگی ترک تحصیل کرده و در کفاشی کار می‌کرد. کودکی‌اش میان کار، فقر و فقدان گذشته بود؛ اما مرگش او را به نمادی از نسلی تبدیل کرد که حتی فرصت کامل کودک بودن هم نداشت. در ۲۹ بهمن، خواهرانش تولد ۱۴ سالگی او را بر سر مزارش برگزار کردند. مراسمی که به یکی از تجمع‌های پرجمعیت و احساسی خانواده‌های دادخواه تبدیل شد. مردم با شمع، گل و سرود بر مزار کودکی جمع شدند که حالا نامش در کنار دیگر جاویدنامان اعتراضات تکرار می‌شود. خواهرانش برای برادری تولد گرفتند که دیگر نبود؛ اما صدایش، تصویرش و نامش در حافظه جمعی معترضان زنده مانده است.