Asghar Kharaji

اصغر خراجی، پدری مهربان، مردی زحمتکش و فرزندی شریف از دیار اصفهان بود. متولد 1349، در 55 سالگی، اهل شهرضا و ساکن اصفهان بود. سال‌های عمرش را با کار، مسئولیت‌پذیری و عشق به خانواده گذراند. همسر و پدر یک دختر و یک پسر بود؛ خانواده‌ای که محور زندگی‌اش بودند. نزدیکانش او را مردی آرام، شریف و مسئولیت‌پذیر می‌شناختند؛ کسی که بی‌هیاهو برای آسایش خانواده‌اش تلاش می‌کرد و هیچ‌گاه از سختی‌های زندگی شکایتی نداشت. او سال‌ها در شرکت فولاد مبارکه مشغول به کار بود و با صداقت و پشتکار، زندگی آبرومندانه‌ای برای…

اصغر خراجی، مردی ۵۵ ساله، اهل شهرضا و ساکن اصفهان بود. سال‌ها در شرکت فولاد مبارکه کار کرده بود و زندگی‌اش را با تلاش و مسئولیت‌پذیری در کنار همسر و دو فرزندش می‌گذراند. یک دختر داشت و یک پسر؛ خانواده‌ای که بخش مهم زندگی‌اش بودند و برای آسایششان زحمت می‌کشید. نزدیکانش او را مردی مهربان، آرام و شریف می‌شناختند که بی‌هیاهو کار می‌کرد و از سختی‌های زندگی شکایتی نداشت. روزهای دی‌ماه ۱۴۰۴، اصفهان هم مانند بسیاری از شهرهای ایران درگیر اعتراضات سراسری بود. شاهزاده رضا پهلوی برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی فراخوان حضور مردم در خیابان‌ها را داده بود. شامگاه ۱۹ دی، اصغر در حوالی خیابان آپادانای اصفهان هدف گلوله‌ی نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان باخت. پیش از آن‌که از خانه دور شود، به همسرش گفته بود: «نگران نباش، زود برمی‌گردم.» آن شب، خانواده برای جشن تولد دخترشان آماده می‌شدند و چشم‌انتظار بازگشت اصغر بودند. هیچ‌کدام نمی‌دانستند این آخرین جمله‌ای است که از او به یاد خواهند داشت. ساعت‌ها گذشت و خبری از او نشد. نگرانی خانواده با گذشت زمان بیشتر شد و روزهای بی‌خبری و پیگیری را پشت سر گذاشتند تا سرانجام پیکر اصغر به آن‌ها تحویل داده شد. برای خانواده‌ای که عادت داشتند بازگشت او را از سر کار انتظار بکشند، این بار انتظار به خانه آمدنش پایانی نداشت. جشن تولد دخترش با خاطره‌ی شبی گره خورد که پدرش گفته بود زود برمی‌گردد، اما دیگر بازنگشت. همسرش مردی را از دست داد که سال‌ها در کنار او زندگی ساخته بود و دو فرزندش از آن پس باید جای خالی پدری را تحمل می‌کردند که برای آینده‌شان تلاش کرده بود. اصغر خراجی، کارگر باسابقه‌ی فولاد مبارکه و پدر دو فرزند، در شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ به دست نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی کشته شد. آخرین حرفش به همسرش، وعده‌ی بازگشت بود؛ وعده‌ای که خانواده‌اش هرگز فرصت نیافتند دوباره از زبان او بشنوند.