Ali Taherkani

علی طاهرخانی، فرزند متین و ورزشکار پاک‌بومی از تبار مردم تات‌زبان تاکستان قزوین بود. علی ۳۱‌ساله با شور و امید، پله‌های دانش را پیمود و با اخذ مدرک مهندسی عمران، در قامت مهندسی دلسوز و خستگی‌ناپذیر در بخش صنعتی کشور مشغول به کار شد. او در دامن خانواده‌ای اصیل و در سایه‌ی پرمهر پدری پرورش یافته بود که رئیس اداره‌ی راه و مردی واقعاً درستکار بود. علی، دلی بسیار مهربان و شیفته‌ی طبیعت داشت؛ عاشقی که دلتنگی‌هایش را در کوه و دشت آرام می‌کرد، علاقه‌ای بسیار شدید به شاهزاده داشت، همواره می‌گفت «ما آریایی هستیم» و قلبش برای زیبایی‌های جهان می‌تپید. او در صفحه‌ی اینستاگرامش ثبت کرده بود: «ما همانند آبشاریم، سقوطمان هم زیباست.» علی در سوم خردادماه سال ۱۴۰۳ با معشوقش، شقایق، پیمان عقد بسته بود و هر دو با شوقی وصف‌ناپذیر، خود را برای برافروختن چراغ خانه‌ی مشترکشان و برگزاری مراسم عروسی در سوم خردادماه ۱۴۰۵ آماده می‌کردند. اما شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، حدود ساعت ۱۰ شب، روزگار، روایت متفاوتی برای این آرزوهای جوان رقم زد. او که سوار بر موتورسیکلتش بود، در خیابان‌های تاکستان و در مقابل بازار امام رضا هدف خشونت نیروهای سرکوب‌گر قرار گرفت. در تیرگی آن شب، از پشت سر هدف شلیک بی‌رحمانه‌ی گلوله‌های ساچمه‌ای فلزی به ناحیه‌ی سر قرار گرفت و زمین‌گیر شد. مأموران، پس از سقوط بر زمین نیز رحم نکردند و با تجمع بالای سرش، با ضربات سنگین باتوم و قنداق تفنگ پیکر پاکش را در هم کوبیدند؛ ضرباتی بس هولناک که خردشدگی و کنده شدن پوست صورت و کبودی‌های ژرف بدنش را بر تخت بیمارستان به تصویر کشید. علی را با خونریزی شدید مغزی به بیمارستانی در قزوین منتقل کردند، اما تلاش پزشکان بی‌نتیجه ماند و پس از اعلام مرگ مغزی، سرانجام در ساعت ۲۳:۲۰ دقیقه روز ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، در برابر دیدگان پر از اشک و ناتوان مادری دلسوخته، روح والایش پرکشید. جان‌باختن علی، آغاز دوزخی تازه از فشار و شکنجه‌های روانی برای خانواده و همسرش بود. نهادهای امنیتی برای تحویل پیکر این شهید راه آزادی، خانواده را زیر خردکننده‌ترین فشارها گذاشتند و آن‌ها را مجبور به پایین آوردن تمامی بنرها و اعلامیه‌ها کردند. تحویل پیکر، مشروط به اخذ تعهدنامه‌ای سیاه شد: دریافت مبلغ گزاف تحت عنوان حق تیر یا خسارت، و تلاش ساختاری برای جا زدن علت فوت به عنوان تصادف رانندگی جهت فرار از مسئولیت حقوقی. نهادهای امنیتی حتی اجازه‌ی برگزاری مراسم تولد را نیز به خانواده ندادند. همسر علی نیز بارها احضار شد، مورد بازجویی و اخذ تعهد قرار گرفت و حتی چند بار تلفن همراه او ضبط گردید. با این حال، شجاعت کادر درمان و گزارش‌های پزشکی قانونی حقیقت را آشکار ساخت و علت رسمی مرگ را «خونریزی شدید مغزی ناشی از اصابت شیء پرتابی فلزی از فاصله‌ی نزدیک» به همراه آثار بی‌پرده‌ی ضربات سنگین باتوم و قنداق تفنگ و ضرب و شتم شدید ثبت کرد تا به عنوان سند نقض آشکار حقوق بشر در آرشیوهای بین‌المللی جاودانه شود. سرانجام پیکر غرق به خون علی، تحت تدابیر شدید امنیتی به آرامستان بهشت فاطمه تاکستان منتقل گردید. سرکوب‌گران اجازه‌ی برگزاری هیچ مراسم عمومی را ندادند و خاک‌سپاری او در غربتی جانکاه، تنها با حضور چهار تن از اعضای درجه‌یک خانواده انجام شد، هرچند مردم نیز خودجوش در محل حضور یافتند. داغ این فاجعه با اقدام تلخ و شگفت‌انگیز سیستم قضایی در ۲۲ دی‌ماه دوچندان شد؛ زمانی که کلانتری ۱۲ میدان ۱۵ خرداد تاکستان، پیامکی حاوی ثبت شکواییه و اتهام اغتشاشگری را مستقیماً به شماره‌ی تلفن همراه شخص مقتول ارسال کرد تا او را پس از مرگ نیز محاکمه کند. با این همه، یاد و حماسه‌ی علی طاهرخانی در زمزمه‌های عاشقانه و دردمندانه‌ی همسرش جاودانه شد؛ آنجا که او خطاب به همسفر سفرکرده‌اش نوشت: «علی قشنگم، عشق دیرین من… تو به من قول داده بودی منو تنها نمی‌ذاری. بشکنه دستی که تو رو از من جدا کرد… خون به‌ناحق ریخته‌ی تو روی زمین نمی‌مونه.» مراسم چهلم این جاویدنام نیز علی‌رغم تهدیدات نهادهای امنیتی به صورتی باشکوه برگزار شد. در روز چهلم سیل عظیم جمعیت برخلاف تصور خانواده‌ی علی (با توجه به این‌که مادر علی به‌دفعات اعلام کرده بود که نمی‌خواهد برای کسی مشکل یا خطری پیش بیاید) در مراسم حاضر شدند و آن‌ها را تنها نگذاشتند. برخلاف رسوم جاری، مردم به‌جای فاتحه و قرآن، آهنگ مورد علاقه‌ی علی (هایده) را پخش کردند و همسرش نیز استوار و پرقدرت باز هم اعلام کرد که خون به‌ناحق ریخته‌ی علی بر زمین نخواهد ماند. فردای روز چهلم هم دوستانش، بر اساس یک وصیت‌نامه‌ی نمادین بر سر مزارش حاضر شده و به یاد او و بر اساس علایقش، از «عرق تاکستان» نوشیدند تا یادش را همان‌گونه که در زندگی آزاد و اصیل بود، گرامی بدارند.