Noushin Baradaran Kermani

Shot in the head by Islamic Republic forces with war bullets on Khosh Street, at the intersection of Saadi crossroads in Tehran. According to reports, her body was handed over to her relatives after three days and after obtaining forced confession from her spouse and family's commitment not to hold ceremonies

جان باختن نوشین برادران کرمانی 36 ساله در ایران تهران تقاطع خیابان خوش و بوستان سعدی در محدوده سلسبیل اطلاعات محل خاکسپاری نام آرامگاه: تربت‌حیدریه توسط رودابه تاریخ روی دادن روایت: ۱۴۰۴/۱۰/۱۸ تاریخ نگارش: ۱۴۰۵/۰۵/۲۶ تقاطع خیابان خوش و بوستان سعدی در محدوده سلسبیل, تهران, ایران ذخیره تصویر نوشین برادران کرمانی، متولد ۱۳۶۸ در تربت‌حیدریه و ساکن تهران بود. ۳۶ سال داشت و زندگی‌اش در تهران، در کنار همسرش، جریان داشت. از زندگی شخصی او جزئیات زیادی در دست نیست؛ اما در روایت نزدیکانش، تصویری از زنی دیده می‌شود که برای خانواده‌اش عزیز بود. یکی از دوستانش بعد از باخبر شدن از کشته‌شدنش از او با جمله‌ای ساده یاد کرده است: «نوشین، هم‌بازی کوچولوی من، روحت شاد.» عکسی از نوشین بر سر مزار حمیدرضا روحی منتشر شده است؛ تصویری که نشان می‌دهد او پیش از کشته‌شدنش، در کنار مزار حمیدرضا ایستاده بود. نوشین در همان‌جا با او پیمان بسته بود؛ پیمانی برای ادامه‌ی راهی که حمیدرضا در آن جان باخته بود. چندی بعد، در جریان اعتراضات دی‌ماه و انقلاب شیر و خورشید، خود نوشین نیز هدف گلوله قرار گرفت و به حمیدرضا پیوست. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، نوشین از حوالی تقاطع خیابان خوش و بوستان سعدی در محدوده‌ی سلسبیل تهران عبور می‌کرد. در همان‌جا، نیروهای سرکوب به سمت او شلیک کردند. گلوله به سر نوشین اصابت کرد و او به‌شدت مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان شهریار تهران، جان باخت. مرگ اما پایان ماجرا نبود. پیکر نوشین سه روز در اختیار خانواده قرار نگرفت. پس از آن نیز تحویل پیکر با محدودیت‌هایی همراه شد. از خانواده تعهد گرفته شد که تنها پنج نفر برای خاک‌سپاری حضور داشته باشند و اجازه‌ی برگزاری مراسم، نصب پرچم سیاه و انتشار اعلامیه وفات را نداشته باشند. خانواده همچنین تحت فشار امنیتی قرار گرفتند و تلفن‌هایشان شنود می‌شد. همسر نوشین نیز برای حضور در یک روایت تلویزیونی تحت فشار قرار گرفت. هفتم بهمن، در برنامه خبری «۲۰:۳۰» صداوسیما، همسر نوشین مقابل دوربین قرار گرفت و کشته‌شدن او را به عوامل تروریستی اسرائیل نسبت داد. پیکر نوشین سرانجام در تربت‌حیدریه به خاک سپرده شد. ۲۹ بهمن، مادر نوشین قصد داشت مراسم چهلم دخترش را در مسجد برگزار کند. نیروهای امنیتی درِ مسجد را بستند و مانع برگزاری مراسم شدند. خانواده ناچار شدند مراسم را در کنار مزار نوشین برگزار کنند. بر سر مزارش بانوان یک‌صدا شعار می‌دادند: «نوشین پرپر شده، هدیه به میهن شده.» نوشین در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، در خیابانی در تهران، همراه همسرش از خانه و زندگی روزمره‌اش عبور می‌کرد؛ چند هفته بعد، مادرش در کنار مزار او ایستاد، در حالی که حتی برای سوگواری دخترش نیز اجازه ورود به مسجد را نداشت. روایت نوشین در همین فاصله شکل می‌گیرد؛ از گلوله‌ای که در خیابان خوش به سرش اصابت کرد تا دری که در چهلمش به روی خانواده بسته شد.