Ilyas Rafiei Karimabad

الیاس رافعی؛ جوانی که بی‌پناه بزرگ شد و پناه‌ مادرش بود. او متولد ۱۳۷۸ بود و تنها ۲۶ سال داشت. اهل و ساکن مشهد بود. ورزشکاری که به‌عنوان مربی بدنسازی کار می‌کرد. او از کودکی در مؤسسه‌ی نگهداری از کودکان بی‌سرپرست بزرگ شد و سال‌های کودکی و نوجوانی‌اش را دور از خانواده گذراند. پس از ۱۸ سالگی، مادرش را یافت و از آن پس زندگی‌اش معنای دیگری پیدا کرد. الیاس که خود کودکی سختی را پشت سر گذاشته بود، تلاش می‌کرد تکیه‌گاه مادرش باشد و هزینه‌های زندگی او را تأمین کند. به‌گفته‌ی مربی‌های او در مؤسسه، الیاس پسری بسیار آرام بود؛ جوانی که با وجود دشواری‌هایی که از کودکی با آن‌ها روبه‌رو شده بود، مسیر زندگی‌اش را با ورزش و کار ادامه داد. شب ۱۷ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مشهد، الیاس در منطقه‌ی طبرسی حضور داشت. بر اساس روایت نزدیکانش، او با پنج گلوله‌ی جنگی هدف قرار گرفت و جان باخت. مادر الیاس فرزندی را از دست داد، که به‌تازگی یافته بود. او که توان مالی کافی برای پرداخت هزینه‌های مطالبه‌شده برای تحویل پیکر را نداشت، با شرایطی دشوار روبه‌رو شد. بنا بر روایات شاهدین، از او خواسته شد الیاس را بسیجی معرفی کند و برگه‌ای مبنی بر بسیجی بودن او را امضا کند تا پیکر فرزندش را تحویل بگیرد. مادر برای آنکه بتواند پیکر فرزندش را تحویل بگیرد، ناچار به پذیرش شد. پیکر الیاس در نهایت تحویل داده شد و برای خاک‌سپاری به روستایی منتقل شد. مادرش توان مالی تهیه‌ی سنگ مزار برای فرزندش را نداشت و مؤسسه‌ای که الیاس دوران کودکی خود را در آن گذرانده بود، برای او سنگ مزار تهیه کرد. شب پیش از خاک‌سپاری، مادر الیاس با مدیر همان مؤسسه تماس گرفت و گفت: «چون حق مادری دارین، الیاس کشته شده، بیاین خاک‌سپاری.» او در کودکی، خانواده‌ای نداشت که در کنارش باشد؛ سال‌ها در مؤسسه بزرگ شد و بعد از ۱۸ سالگی مادرش را پیدا کرد. در سال‌های بزرگسالی، اما خودش تبدیل به تکیه‌گاه مادر شد؛ مادری که سرانجام مجبور شد برای پس گرفتن پیکر فرزندش، شرایطی را بپذیرد که شاید هیچ مادری نباید با آن روبه‌رو شود.