Maedeh Moradi Kian

قرار بود در کنار همسرش پیر شود؛ سال‌ها عشق بورزد، خانه‌ای بسازد و زندگی‌ای را تجربه کند که چشم به روشنایی فردایش داشت. تنها یک هفته از مراسم ازدواجش گذشته بود و او با عشق و امید، رؤیای ساختن زندگی مشترک را در سر می‌پروراند، زندگی‌ای که قرار بود با روزهای ساده، خاطره‌های تازه و سال‌هایی طولانی در کنار همسرش معنا پیدا کند. مائده مرادی‌کیان، زن جوان ۲۲ ساله، زاده‌ی تهران و ساکن قائم‌شهر بود. لحن صدایش آرام، نگاهش سرشار از اطمینان و آرامش و قلبش لبریز از عشق، امید و شور جوانی بود. زنی مهربان، دلسوز، باگذشت و مستقل که تلاش می‌کرد روی پای خودش بایستد و زندگی‌اش را با توان و اراده‌ی خود بسازد. در یک دفتر وکالت کار می‌کرد و برای رسیدن به خواسته‌هایش از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد. اما سهم مائده از این زندگی تازه، تنها همان روزهای کوتاه آغازین بود. شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه، در جریان خیزش ملی علیه حکومت جمهوری اسلامی، در قائم‌شهر هدف اصابت گلوله نیروهای سرکوب حکومت قرار گرفت. دو گلوله به او شلیک شد؛ یکی به سر و دیگری به شکم و مائده در همان محل، جان باخت. تراژدی برای خانواده و همسرش به همان شب ختم نشد. پیکر مائده ۱۰ روز تمام تحویل داده نشد؛ ۱۰ روز معلق ماندن میانِ بهت و سوگ. در نهایت نیز تحویل پیکر، مشروط به اخذ تعهد کتبی از خانواده مبنی بر عدم برگزاری هرگونه مراسم تشییع یا یادبود عمومی شد تا پیکر او در سکوت به خاک سپرده شود. ۲۲ سالگی سنِ پایان یک زندگی نیست؛ سنی است که باید در آن رؤیاها شکل بگیرند، راه‌ها آغاز شوند و تجربه‌ها تازه جان بگیرند. اما برای مائده، همین سن به آغاز روایتی از شجاعت، ایستادگی و باوری بدل شد که فراتر از سال‌های کوتاه زندگی‌اش ادامه خواهد یافت.