Neda Ghasemi

بر سنگ مزار ندا قاسمی نوشته‌اند: «تا جایی که یادمه، این خاک همیشه ندا می‌داد؛ یه روز خوب میاد.» ندا متولد سال 1370 بود. پیش از آن‌که مادر دختری نوجوان شود، خودش کودکی بود که خیلی زود با فقدان روبه‌رو شد. مادرش را در خردسالی از دست داد و وقتی تنها پانزده سال داشت، پدرش نیز از دنیا رفت. از آن روز به بعد، مادربزرگش مسئولیت بزرگ کردن او را بر عهده گرفت. در هجده‌سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد، در بیست‌سالگی، مادر شد. دخترش، فاطمه، مرکز زندگی او بود. ندا و همسرش، هر دو کار می‌کردند؛ همسرش در سرویس…

بر سنگ مزار ندا قاسمی نوشته‌اند: «تا جایی که یادمه، این خاک همیشه ندا می‌داد؛ یه روز خوب میاد.» ندا متولد سال ۱۳۷۰ بود. پیش از آن‌که مادر دختری نوجوان شود، خودش کودکی بود که خیلی زود با فقدان روبه‌رو شد. مادرش را در خردسالی از دست داد و وقتی تنها پانزده سال داشت، پدرش نیز از دنیا رفت. از آن روز به بعد، مادربزرگش مسئولیت بزرگ کردن او را بر عهده گرفت. در هجده‌سالگی ازدواج کرد و دو سال بعد، در بیست‌سالگی، مادر شد. دخترش، فاطمه، مرکز زندگی او بود. ندا و همسرش، هر دو کار می‌کردند؛ همسرش در سرویس اینترنتی و ندا در فروشگاه افق کوروش. زندگی‌شان مانند بسیاری از خانواده‌ها با کار، تلاش و امید به آینده می‌گذشت. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، در پی فراخوان شاهزاده‌ رضا پهلوی برای حضور اعتراضی مردم، جمعیت زیادی در شهرهای مختلف ایران به خیابان آمدند. شعارهایی مانند «جاوید شاه»، «پهلوی برمی‌گرده» و «مرگ بر دیکتاتور» در جریان اعتراضات شنیده می‌شد. ندا هم آن شب، حدود ساعت ۱۹:۴۵، از محل کارش در شعبه‌ی افق کوروش فاز دو اندیشه اجازه گرفت و خارج شد تا به جمعیت معترضین بپیوندد. نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی آن شب به روی مردم آتش گشودند و ندا نیز در جریان این سرکوب کشته شد. تا حدود ساعت ۲۱:۴۵، ندا همچنان با نزدیکانش در تماس بود. بعد از آن، تماس‌ها بی‌پاسخ ماند. حوالی ساعت ۲۲:۳۰، مردی تلفن او را پاسخ داد و خبر داد که ندا تیر خورده است. بعدها مسئولان غسال‌خانه به خانواده گفتند که هنگام غسل، جای اصابت گلوله را هم در پشت سر و هم در پشت قلب او دیده‌اند. حوالی ساعت چهار بامداد ۱۹ دی‌ماه، خانواده پیکر ندا را در پتو پیچیدند و با خودروی شخصی به ابهر، زادگاه پدری‌اش در استان زنجان، بردند. جمعه ۱۹ دی، او را در کنار مزار پدرش خاک‌سپاری کردند؛ پدری که ندا سال‌ها پیش، در پانزده‌سالگی، سوگش را تجربه کرده بود. اکنون دختر چهارده‌ساله‌‌ی ندا، تقریباً در همان سن، با سوگ مادر روبه‌رو شده است. فاطمه در مراسم خاک‌سپاری حاضر نشد. او باور نمی‌کرد مادرش رفته باشد و تنها یک جمله را تکرار می‌کرد: «مامان من توی خانه است.»