Karim Heydari

آن شب، مثل همه شب‌های دیگر، فقط می‌خواستم به خانه برگردم. هنوز لباس کار تنم بود. بوی چوب و رنگ از دست‌هایم نرفته بود. دخترم منتظر بود صدای کلید را بشنود. هر شب، تا صدای چرخیدن کلید در قفل می‌آمد، خودش را به پشت در می‌رساند و قبل از آن‌که در کاملاً باز شود، خودش را در آغوشم می‌انداخت. نمی‌دانستم آن شب، کلید خانه دیگر هیچ‌وقت در قفل نمی‌چرخد. راه خانه از کنار فرمانداری گناوه می‌گذشت. مردم جمع شده بودند. صداها در هم می‌پیچید. چند نفر جلوتر رفته بودند. من همان‌جا ایستاده بودم و نگاه می‌کردم. بعد صدای تیر آمد. اول فکر کردم تیر هوایی است. بعد سوزشی عجیب تمام بدنم را گرفت. خواستم قدمی بردارم، اما پاهایم دیگر فرمان نمی‌بردند. صدای مردم، چراغ‌های خیابان، فریادها... همه آرام‌آرام از من دور شدند. آخرین چیزی که از این دنیا با خودم بردم، تصویر خانه بود. خانه‌ای که دختر کوچکم پشت در آن، منتظر صدای کلید مانده بود. وقتی چشم باز کردم، همه چیز همان‌جا بود، جز خودم. آدم‌ها دور پیکرم جمع شده بودند. اسمم را صدا می‌زدند. دلم می‌خواست بلند شوم و بگویم نگران نباشید، حالم خوب است. اما دیگر هیچ صدایی از من به کسی نمی‌رسید. شش روز گذشت. شش روزی که خانواده‌ام، به جای آن‌که برای رفتنم عزاداری کنند، دنبال خودم می‌گشتند. هر دری که باز می‌شد، امیدی در د‌ل‌شان زنده می‌شد و چند دقیقه بعد، دوباره فرو می‌ریخت. دلم می‌خواست فقط یک‌بار بگویم دیگر این همه رنج نکشید. کاش می‌توانستم حتی بعد از مرگ، باری از روی شانه‌هایشان بردارم. وقتی پیکرم را تحویل گرفتند، حتی فرصت وداع هم آسان نبود. همه چیز زیر سایه سنگین نیروهای امنیتی گذشت. من فقط نگاه می‌کردم؛ به چشم‌هایی که می‌خواستند آخرین‌بار مرا ببینند و به دست‌هایی که زودتر از دل‌شان، مجبور به خداحافظی شدند. فکر می‌کردم سخت‌ترین بخش ماجرا همین است. اشتباه می‌کردم. سخت‌ترین بخش، خانه‌ای بود که دیگر صدای کلید مرا نشنید. دخترم هر روز بیشتر دل‌تنگ می‌شد. نبودنم را با تمام وجودش فهمیده بود. اضطراب، آرام‌آرام خودش را به کودکی‌اش رسانده بود. همسرم دستش را گرفت و نگذاشت تنهایی با این غم بجنگد. او دخترمان را به سفر برد. با او بازی کرد. برایش خندید. قصه گفت. دنیا را برایش رنگی نگه داشت؛ نه چون خودش حال خوبی داشت، بلکه چون نمی‌خواست دخترمان زیر آوار غم من، کودکی‌اش را گم کند. روان‌شناس به او گفته بود نباید بگذارد دخترمان اشک‌هایش را ببیند. و او این نقش را هر روز بازی کرد. روزها، مادری بود که می‌خندید. شب‌ها، وقتی دخترمان خوابش می‌برد، تازه اجازه داشت همسر من باشد. آن وقت، آرام گریه می‌کرد؛ آن‌قدر آرام که مبادا خواب دخترمان آشفته شود. تمام عمرم فکر می‌کردم من ستون خانه‌ام. بعد از رفتنم فهمیدم ستون واقعی خانه، زنی بود که خودش شکست، اما نگذاشت دخترمان شکستن او را ببیند. دو ماه گذشت، حال دخترمان کمی بهتر شد، دوباره او را به دیدنم آوردند. با پاهای کوچکش از کنار سنگ بالا آمد. دست‌هایش را دور تاج مزارم حلقه کرد؛ همان‌طور که روزی دور گردن من حلقه می‌کرد. صورتش را روی عکس من گذاشت و آرام بوسید. آن لحظه فهمیدم عشق، حتی مرگ را هم بلد نیست باور کند. دخترم هنوز مرا همان‌طور در آغوش می‌گیرد که پیش از آن شب می‌گرفت؛ فقط میان ما، سنگی ایستاده است. سی‌ویک سال زندگی کردم. طراح دکوراسیون داخلی بودم. تمام عمرم تلاش کردم خانه‌ها را گرم‌تر کنم، گوشه‌های خالی را جان بدهم و به دیوارهای سرد، رنگ زندگی بزنم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بزرگ‌ترین جای خالی، جای خودم در خانه‌ای باشد که همه زندگی‌ام در آن نفس می‌کشید.