Faramarz Golestani

فرامرز گلستانی در بیست‌وپنجم اسفندماه سال ۱۳۵۵ به دنیا آمد. او از اهالی فیروزان، از شهرهای شهرستان نهاوند در استان همدان، بود. خانواده‌ی گلستانی از طوایف لرِ ایل خِزِل بودند که در منطقه‌ی نهاوند سکونت داشتند. فرامرز برای ساختن زندگی بهتر تصمیم گرفته بود به تهران مهاجرت کند. او پس از مهاجرت، در شهر پرند ساکن شد و زندگی خود را در آن‌جا ادامه داد. او مدتی در یک باشگاه ورزشی تمرین می‌کرد. مربی‌اش که برای مدتی او را به‌عنوان شاگرد خود می‌شناخت، از فرامرز به‌عنوان پسری دلیر و نترس یاد می‌کرد. در میان اعضای خانواده، فرامرز به خوش‌رویی و خوش‌مشربی شناخته می‌شد. در ویدیوهایی که از او به یادگار مانده، می‌توان او را در بزم‌ها و لحظه‌های شاد خانوادگی دید که در کنار عزیزانش می‌رقصد و پایکوبی می‌کند. خانواده‌اش همچنین از او به‌عنوان فردی دست‌ودل‌باز و بخشنده یاد می‌کنند؛ کسی که شادی و سخاوتش بخشی از خاطره‌ای است که از او در ذهن نزدیکانش باقی مانده است. اما نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، سرنوشت فرامرز را تغییر داد. در جریان اعتراضات مردمی آن روز، فرامرز در تجمعات شهر پرند حضور پیدا کرد. در جریان این اعتراضات نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی او را هدف قرار دادند و فرامرز جان خود را از دست داد. پیکر فرامرز در میان پیکرهای جان‌باختگان، در کیسه‌ای با شماره‌ی ۱۲۵۱۲ قرار داشت. پس از آن‌که پیکرش به خانواده تحویل داده شد، خانواده‌ی او پیکر فرامرز را به زادگاهش در شهرستان نهاوند انتقال دادند و همان‌جا به خاک سپردند. مراسم خاک‌سپاری فرامرز با حضور جمعیت زیادی از مردم برگزار شد. در ویدیوهای منتشرشده از این مراسم، انبوهی از مردم سیاه‌پوش دیده می‌شوند که در اندوه از دست دادن او گرد هم آمده‌اند. گریه و بی‌تابی برادر فرامرز و دیگر اعضای نزدیک خانواده‌اش در میان جمعیت، عمق اندوهی را نشان می‌دهد که مرگ او برای خانواده و نزدیکانش به جا گذاشته بود. اما با پایان مراسم خاک‌سپاری، دلتنگی برای فرامرز پایان نیافت. پس از برگزاری مراسم چهلم، برادرش به باغ فرامرز رفت؛ همان جایی که هنوز حضور برادرش را در گوشه‌وکنارش احساس می‌کرد. او چراغ باغ را روشن کرد و خطاب به فرامرز نوشت: «سلام داداش جان، بعد از چهلم تو و همه‌ی جاویدنامان این خاک، اومدم کنار باغت؛ همون جایی که هنوز بوی نفسات میاد. چراغ باغت رو روشن کردم. قول می‌دم نذارم یادگاریت خاموش بمونه، نذارم غبار غربت روی اسم قشنگت بشینه. دوباره از جا بلند می‌شیم، با دل شکسته، اما با اراده‌ای که از تو یاد گرفتیم. دوباره دست به خاک می‌زنیم، دوباره باغت رو آباد می‌کنیم تا همه بدونن اسم تو فقط روی سنگ نیست. تو توی ریشه‌های این باغ زندگی می‌کنی، تو هنوز نفس می‌کشی میان درخت‌هایی که به عشقت سبز می‌مونن. روحت شاد داداش، چراغت همیشه روشن.» باغ فرامرز برای خانواده‌اش تنها قطعه‌ای از زمین باقی نماند؛ به یادگاری از زندگی او تبدیل شد؛ جایی که قرار بود چراغش روشن بماند، درختانش سبز شوند و نام و خاطره‌ی فرامرز در ریشه‌هایش ادامه پیدا کند. پیام‌های خانواده‌ی فرامرز که به یاد او منتشر می‌شوند، نشان می‌دهند که یادش همچنان در میان نزدیکانش زنده است. برادرش از او با عنوان «برادر جاویدنامم» یاد می‌کند و دیگر اعضای خانواده نیز با عبارت‌هایی چون «دایی جاویدنامم» و «روحت شاد، دلاور» از او می‌نویسند؛ واژه‌هایی که از دلتنگی و اندوه خانواده‌ای حکایت دارند که می‌کوشد نام و خاطره‌ی فرامرز را زنده نگه دارد. در یکی از ویدیوهای منتشرشده نیز تصویری از فرامرز گلستانی در کنار تصویری از شاهزاده رضا پهلوی به نمایش گذاشته شده و از فرامرز با عنوان «جاویدنام میهن» یاد شده است؛ روایتی تصویری که نشان می‌دهد نام و یاد او پس از مرگش نیز زنده است.