Erfan Kari Konzegh

فقط یک هفته از بیستمین سالروز تولد عرفان گذشته بود. جوانی اهل سرعین که در تهران زندگی می‌کرد و روزهایش میان تمرین‌های کشتی و کار در یک مکانیکی موتور می‌گذشت. از کودکی روی تشک کشتی بزرگ شده بود و سال‌ها تلاش، او را به قهرمانی نونهالان و کسب چندین عنوان در مسابقات کشتی استان تهران و کشور رسانده بود. نزدیکانش از پسری خوش‌قلب، مردمی و پرتلاش یاد می‌کنند؛ کشتی‌گیری که مانند بسیاری از هم‌نسلانش، نوید افکاری را تنها یک قهرمان ورزشی نمی‌دانست، بلکه او را الگوی خود می‌شمرد. شامگاه پنج‌شنبه 18 دی 1404…

فقط یک هفته از بیستمین سالروز تولد عرفان گذشته بود. جوانی اهل سرعین که در تهران زندگی می‌کرد و روزهایش میان تمرین‌های کشتی و کار در یک مکانیکی موتور می‌گذشت. از کودکی روی تشک کشتی بزرگ شده بود و سال‌ها تلاش، او را به قهرمانی نونهالان و کسب چندین عنوان در مسابقات کشتی استان تهران و کشور رسانده بود. نزدیکانش از پسری خوش‌قلب، مردمی و پرتلاش یاد می‌کنند؛ کشتی‌گیری که مانند بسیاری از هم‌نسلانش، نوید افکاری را تنها یک قهرمان ورزشی نمی‌دانست، بلکه او را الگوی خود می‌شمرد. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، عرفان در پی فراخوان اعتراضات از خانه خارج شد و به جمع معترضان در منطقه خلیج فارس تهران پیوست. حدود ساعت ۹ شب، نیروهای امنیتی تیراندازی را آغاز کردند و حوالی ساعت ۹:۳۰، عرفان هدف شلیک گلوله‌های جنگی قرار گرفت. او را همراه با چند مجروح دیگر به پارکینگ ساختمانی در همان حوالی منتقل کردند، اما به گفته شاهدان، نیروهای امنیتی با ادامه تیراندازی اجازه انتقال مجروحان به بیمارستان را نمی‌دادند. این در حالی بود که نزدیک‌ترین بیمارستان تنها حدود پنج دقیقه پیاده با آن ساختمان فاصله داشت. با وجود این، عرفان حدود ساعت ۱۰ شب به بیمارستان رسید؛ تأخیری که به احتمال زیاد فرصت نجات او را از میان برد. پیکر عرفان همان شب در بیمارستان شناسایی شده بود، اما به گفته شاهدان، پس از انتقال به کهریزک، مشخصات هویتی او و بسیاری از جان‌باختگان دیگر از میان برده می‌شد و پیکرها در کنار اجساد بی‌نام قرار می‌گرفتند. به گفته آنان، این اقدام عمدی از سوی ماموران امنیتی روند شناسایی را دشوار می‌کرد و خانواده‌ها را ناچار می‌ساخت روزها در میان انبوهی از پیکرهای بی‌نام، در جست‌وجوی عزیزانشان نالان و سرگردان بمانند. خانواده عرفان نیز سه روز تمام در جست‌وجوی او بودند و ناچار شدند پیکرهای بی‌نام بسیاری را یکی‌یکی بررسی کنند تا سرانجام در ۲۱ دی، پیکر فرزندشان را پیدا کرده و تحویل بگیرند. عرفان همان روز در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. عرفان تنها ۲۰ سال داشت. هنوز فرصت‌های بسیاری پیش رویش بود؛ هم برای کشتی، هم برای کار و هم برای ساختن زندگی‌ای که برایش زحمت کشیده بود. اما گلوله‌ها همه آن فرصت‌ها را از او گرفتند. در ویدیوی وایرال شده از مراسم چهلمش، صدای برادر او به صدای دادخواهی خانواده تبدیل شد؛ صدایی که نه فراموشی را می‌پذیرد و نه بخشش را: «برادرم رفت، اما یادش تبدیل به فریادی شد که هرگز خاموش نمی‌شود.»