Salar Mehri

«به خدا همه‌چیز پول نیست که می‌خوای جیب مردم رو خالی کنی. یه کم مرام و معرفت داشته باشید. بیایید هوای همدیگه رو داشته باشیم، به همدیگه رحم کنیم، هوای جیب همدیگه رو داشته باشیم.» این‌ها را سالار مهری نوشته بود؛ جوانی که روزهایش میان بوی رنگ، تینر، دستگاه پولیش و بدنه‌ی خودروها می‌گذشت. او را بیشتر با نام «سالار ژاپنی» می‌شناختند؛ نقاش خودرویی که برای خودش اعتبار و مشتری داشت، اما دلش نمی‌خواست آنچه یاد گرفته، فقط سرمایه‌ی خودش بماند. کارآموز می‌گرفت، دوره‌های تخصصی صافکاری، نقاشی، لیسه‌گیری، پولیش، سرامیک و کارشناسی رنگ خودرو برگزار می‌کرد و گاهی هم بی‌هیچ چشم‌داشتی، همان چیزهایی را که سال‌ها برای یاد گرفتنشان زحمت کشیده بود، رایگان به دیگران آموزش می‌داد. سالار اهل یزد بود و در نسیم‌شهر تهران زندگی می‌کرد. ۲۹ سال داشت، اما از نوشته‌هایی که از او مانده، پیداست به درست زندگی کردن و مسئولیتش در برابر دیگران فکر می‌کرد. جایی با صداقتی کم‌نظیر نوشته بود: «یه سری اخلاق بد دارم که به خودم، بدنم و روحم احترام نمی‌ذارم. خدایا من شرمندم. سعی می‌کنم از نعمتی که بهم دادی بهتر استفاده کنم.» کمتر کسی خودش را این‌قدر بی‌پرده قضاوت می‌کند. اما درست بعد از همین خودانتقادی، جمله‌ای می‌نویسد که انگار تمام امیدش را در خودش جمع کرده است: «من سالار ژاپنی هستم. یه روزی ایران به من افتخار می‌کنه.» نه از سر غرور؛ از سر ایمان به راهی که برای خودش انتخاب کرده بود. همان راهی که بارها درباره‌اش نوشت: «سعی کنید هر کاری می‌کنید حلال کار کنید، سالم کار کنید. این نونیه که میاد سر سفره‌ی زن و بچه‌تون... کسی با این پولا به جایی نرسیده. درست کار کردن شاید زمان ببره، ولی آخرش نتیجه می‌ده.» در ویدئویی که بعدها بارها در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد، با همان لبخند همیشگی رو به دوستانش گفت: «اگه من مُردم، اسممو نذارید فراموش بشه... آدم باشین.» آن جمله حالا معنایی پیدا کرده بود که هیچ‌کس هنگام ضبط ویدئو نمی‌توانست به‌سادگی تصورش کند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، پس از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، مردم در شهرهای مختلف ایران به خیابان آمدند تا اعتراض خود را به جمهوری اسلامی و خواستشان را برای تغییر حکومت بیان کنند. شعارهایی چون «جاوید شاه»، «مرگ بر دیکتاتور» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» در خیابان‌ها شنیده می‌شد. سالار هم روز ۱۸ دی در نسیم‌شهر، در میان مردمی حضور داشت که به خیابان آمده بودند. همان روز، در میدان هفت‌تیر نسیم‌شهر، گلوله‌ی جنگی نیروهای حکومتی به زندگی او پایان داد. سالار ۲۹ سال داشت؛ جوانی که هنوز برای خودش و کسانی که از او می‌آموختند، رؤیاهایی داشت. برای شاگردهایی که «استاد» صدایش می‌کردند، برای آینده‌ای که باور داشت با کار درست و نان حلال می‌شود ساخت، و برای ایرانی که نوشته بود روزی به او افتخار خواهد کرد. چهل روز بعد، پدرش در مراسم یادبود پسرش ایستاده بود و بی‌تابانه اشک می‌ریخت. دوستان سالار دور او جمع شده بودند. یکی از میان جمع، آرام و با بغض گفت: «بابا… اندازه‌ی یه ایران پسر داری… نمی‌ذاریم تنها بمونی.» شاید آن جمله، پاسخی بود به خواهش سالار؛ به اینکه اگر روزی نبود، نگذارند اسمش فراموش شود. دوستانش در آن روز کنار پدرش ایستاده بودند و می‌خواستند به او بگویند که در این سوگ تنها نخواهد ماند. سالار از دیگران خواسته بود آدم باشند؛ در کارشان، در برخوردشان با مردم و در روزهایی که زندگی سخت می‌شود. از او نوشته‌هایی درباره‌ی درست کار کردن باقی مانده، ویدئویی که در آن از فراموش نشدن نامش می‌گوید و خاطره مردی که می‌خواست دانسته‌هایش را به دیگران یاد بدهد. حالا نام سالار مهری در روایت جان‌باختگان ۱۸ دی ثبت شده است، همان روزی که در نسیم‌شهر با شلیک نیروهای حکومتی کشته شد و جمله‌ای که رو به دوستانش گفته بود، پس از مرگش بارها بازنشر شد: «اگه من مُردم، اسممو نذارید فراموش بشه… آدم باشین.»