Asiyeh Ramezani

آسیه رمضانی، اهل تهران، ۳۹ ساله و مادر یک دختر نوجوان و یک پسر دبستانی بود. او در میان خانواده و نزدیکانش به زنی پرانرژی، امیدوار و مهربان شناخته می‌شد که با حضورش به اطرافیان روحیه می‌بخشید. دخترش در توصیف او نوشته است که آسیه از آن انسان‌هایی بود که با لبخند و جسارت خود، دیگران را به عبور از ترس‌ها و ادامه دادن مسیر زندگی تشویق می‌کرد. آسیه رمضانی در تاریخ ۱۹ دی‌ماه، ساعت ۱:۲۹ بامداد، بر اثر شلیک مستقیم گلوله جان خود را از دست داد. دختر آسیه برای زنده نگه داشتن یاد مادرش، گل لیلیوم را نماد او برگزیده است؛ گلی که به گفته او نماد نور، قدرت در عین لطافت و زیبایی است. او از مردم خواسته است هر زمان که لیلیوم می‌بینند، به یاد زنی باشند که با خنده‌هایش دنیا را برای دیگران روشن‌تر و سبک‌تر می‌کرد. خانواده آسیه پس از سه روز جست‌وجو و سرگردانی میان کهریزک و بهشت زهرا، سرانجام از سرنوشت او آگاه شدند. به گفته دختر نوجوانش، پس از این روزهای دشوار انتظار و بی‌خبری، آن‌چه از مادرش به خانواده تحویل داده شد، کلاه خون‌آلود آسیه و کش موی او بود؛ کش مویی که به گفته او، نقش خون مادرش بر آن باقی مانده بود. دختر آسیه این لحظه را یکی از تلخ‌ترین خاطرات زندگی خود توصیف کرده است؛ لحظه‌ای که به جای آغوش مادر، تنها چند یادگار خونین از او به دست خانواده رسید. این یادگارها برای فرزندان و نزدیکانش به نشانه‌ای دردناک از فقدان مادری تبدیل شد. ثنا، دختر آسیه، در پست اینستاگرامی خود نوشت: «تو چی می‌دونی از این‌که وقتی بهت می‌گن برو دنبال عزیزت توی پزشکی قانونی چی می‌دونی از این‌که آخرین دیدارت با مادرت تولدت باشه چی می‌دونی از این‌که نتونی برای مادرت درست عزاداری کنی به‌خاطر محدودیت چی می‌دونی از فکر این‌که خون مادرت بی‌گناه ریخته شده و نباید بذاری پایمال بشه چی می‌دونی از این‌که فقط یه کلاه خونی از مادرت بهت پس بدن چی می‌دونی از این‌که یه گلوله مستقیم بخوره تو قلب عزیزت روز زاده شدنم روز وداع ما بود سه روز بعدش تو شدی قهرمان یه ایران شدی شهید وطن شدی جان‌فدای میهن شدی جاوید نام گرچه کل ایران اینا رو به چشم دیده تسلیت به همه ی خانواده های داغ داری که مثل ما دارن اسم عزیزاشون رو زنده نگه میدارن این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» مراد ویسی هنگام خواندن نام جاویدنام‌ها گفت: «عزیز شماره ۱۴۳۰؛ ایران، فرزند ایران و جان‌فدای میهن، جاویدنام آسیه رمضانی، مادر یک دختر و یک پسر دبستانی ۳۹ ساله، ۱۹ دی، تهران؛ عزیز.» نام آسیه رمضانی در کنار نام دیگر جاویدنام‌های ایران، یادآور مادران، پدران، فرزندان و انسان‌هایی است که زندگی‌شان ناتمام ماند، اما خاطره و نام‌شان در دل خانواده‌ها و حافظه جمعی ایرانیان زنده است. یاد آنان تنها در سوگ و اندوه خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در آرزوی کرامت انسانی، مهربانی، آزادی و در رنجی که خانواده‌هایشان بر دوش می‌کشند، ادامه می‌یابد. جاویدنام‌ها را می‌توان با نام، روایت و یادشان زنده نگه داشت؛ به‌ویژه مادرانی چون آسیه که جای خالی‌شان برای فرزندان‌شان تا همیشه باقی خواهد ماند.