Mahan Heydari

ماهان حیدری، متولد ۲۳ خرداد ۱۳۸۴، دانشجوی رشته‌ی عمران و قهرمان کاراته بود. از سال‌ها فعالیت در این رشته، مدال‌های بسیاری از مسابقات داخلی و بین‌المللی برایش مانده بود؛ مدال‌هایی که بیشترشان طلا بودند. ورزش بخش مهمی از زندگی ماهان بود و به‌تازگی به هنرهای رزمی ترکیبی، MMA، نیز علاقه پیدا کرده بود. تصمیم داشت برای پیشرفت در مسیر ورزشی و کسب افتخارات بیشتر به روسیه برود و آینده‌اش را در همین راه بسازد. در کنار درس و ورزش، ماهان در بازار نیز کار می‌کرد. نزدیکانش او را جوانی مهربان، باهوش و سخت‌کوش توصیف می‌کنند؛ جوانی که در بیست‌سالگی، هم درس می‌خواند، هم کار می‌کرد و هم برای ادامه‌ی مسیری که سال‌ها در آن تلاش کرده بود برنامه داشت. روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای برگزاری اعتراضات سراسری، تهران نیز شاهد حضور گسترده‌ی معترضان در نقاط مختلف شهر بود. اعتراضاتی که در هفته‌های پیش با نارضایتی‌های اقتصادی آغاز شده بود، به مطالبات گسترده‌تری علیه جمهوری اسلامی رسیده بود. در آن شب، هم‌زمان با گسترش تجمع‌ها در پایتخت، نیروهای حکومتی در نقاط مختلف شهر به سوی معترضان تیراندازی کردند. ماهان آن شب در پاسداران تهران هدف گلوله‌ی جنگی قرار گرفت. گلوله از پشت به او اصابت کرد و به شاهرگ ریه‌اش آسیب زد. پس از تیراندازی به بیمارستان منتقل شد و حدود سه ساعت تحت درمان بود اما بر اثر شدت خون‌ریزی، جان باخت. همان شب، در نقطه‌ی دیگری از تهران، امیررضا حیدری، پسرعموی ماهان نیز در هفت‌حوض جان باخت. دو پسرعمو در یک شب و در دو نقطه‌ی متفاوت پایتخت کشته شدند ولی در کنار یک‌دیگر به خاک سپرده شدند. از ماهان، در کنار خاطراتش، مدال‌هایی برای مادرش باقی ماند که هر کدام حاصل سال‌ها تمرین و تلاش او بودند. روی سنگ مزارش نیز از همان بخش از زندگی‌اش نوشته‌اند: «تمام عمر به احترام ایستادی، به نظم، به راه، به مردانگی. اکنون آرام بخواب، قهرمان، که جهان کم آورد از زندگی.» در مراسم چهلم ماهان و امیررضا، خانواده و نزدیکان‌شان بر سر مزار دو پسرعمو گرد هم آمدند تا یادشان را گرامی بدارند. مادر ماهان رو به مزار فرزندش گفت: «خوشت باشد که در این راه رفتی. من ناراحت نیستم که در این راه کشته شدی.» کمی بعد، برای پسرش گل پرپر کرد و ادامه داد: «من گریه نمی‌کنم، گل برات پرپر می‌کنم؛ همون‌طور که تو و دوستات مثل گل پرپر شدید.» سخنان مادری داغ‌دار که در میان اندوه از کشته‌شدن فرزندش، خشم خود را نیز از عاملان این جنایت پنهان نکرد و گفت: «تو برای من همیشه زنده هستی. الهی دست قاتلینت بریده بشه و خانه‌شان ویران شود.»