Sajjad Samadi

داستان سجاد صمدی از یکی از خیابان‌های گنبدکاووس آغاز شد؛ شهری که در روزهای اعتراضات سراسری، میان سکوت و صدای تیر نفس می‌کشید. سجاد ۲۴ سال داشت؛ جوانی از دل همان شهر، با زندگی‌ای ساده و آینده‌ای که هنوز فرصت شکل‌گرفتن داشت. نه سیاست‌مدار بود، نه چهره‌ی شناخته‌شده؛ مردی بود شبیه بسیاری دیگر، با برنامه‌هایی معمولی، امید به ادامه‌ی کار، و رؤیای آرامی برای زندگی. در جریان اعتراضات، گلوله‌ای از سوی نیروهای امنیتی به او اصابت کرد. زخم، اگر شرایط عادی بود، شاید مرگ‌بار نمی‌شد اما فضای امنیتی، قطع ارتباطات و نبود امکان انتقال سریع به بیمارستان، او را میان خیابان و دستان اطرافیانش تنها گذاشت. سجاد نه در لحظه‌ی شلیک، بلکه در خون‌ریزیِ بی‌کمک جان داد؛ مرگی که از ترکیب گلوله و بی‌رحمی شرایطی که جمهوری اسلامی ایجاد کرده بود شکل‌گرفت. پیکرش را به زادگاهش بردند و با حضور خانواده و جمعی از مردم به خاک‌سپردند؛ مراسمی که بیشتر شبیه وداع با یک نسل بود تا فقط یک جوان. وقتی روز تولدش رسید، مادرش به مزارش رفت. برای او تولد گرفت؛ شمع روشن کرد، شیرینی آورد، و کنار سنگ قبرش نشست. دوستان و نزدیکانش هم آمدند. به‌جای جشن، رقص سوگ کردند؛ رقصی میان اشک و یاد. سجاد صمدی یکی از ده‌ها جوان است که در اعتراضات جان باخت؛ جوانی که می‌خواست زندگی کند، اما نامش به فهرست قربانیان سرکوب افزوده شد؛ و خانواده‌ای که از آن پس، هر تولد را نه با خنده، که با شمعی بر مزار فرزندشان آغاز می‌کنند. 🔸سجاد صمدی ۲۴‌ساله یکی از کشته‌شدگان اعتراضات دی است که رادیو فردا هویتش را تأیید کرده است. 🔸او متولد ۲۰ دی ۱۳۸۰ بود و ۱۸ دی‌ماه در گناباد بر اثر اصابت گلوله‌ی جنگی از ناحیه‌ی پا زخمی شد. 🔸یکی از نزدیکانش به رادیو فردا گفت که از ترس بازداشت، در آن وضعیت به مراکز درمانی مراجعه نکردند و به دلیل قطع‌بودن راه‌های ارتباطی نتوانستند هیچ پزشک و پرستاری پیدا کنند. سجاد صمدی به دلیل خون‌ریزی شدید جان باخت. 🔸به‌گفته‌ی یکی از نزدیکانش، پیکر او در نوقابِ گناباد به خاک سپرده شده است. 🔸سجاد صمدی شغل آزاد داشت. طی روزهای اخیر تعدادی از مردم در نوقاب به نام و یاد او درخت کاشته‌اند.