Amir Mohammad Khalil Arjmandi

امیرمحمد خلیل‌ارجمندی از آن آدم‌هایی بود که حضورشان به چشم می‌آمد؛ پسری سرزنده، پرانرژی و پرسروصدا که خنده و شور همیشگی‌اش بخشی از تصویری است که از او به جا مانده است. اهل دلخوری و کینه نبود و چیزی را از کسی به دل نمی‌گرفت. فوتبال بخش مهمی از روزهایش بود و در زمین فوتبال محله آن‌قدر حضور داشت که ندیدن امیرمحمد در آن‌جا عجیب به نظر می‌رسید. بیست سال بیشتر نداشت و مثل بسیاری از هم‌سن‌وسال‌هایش برای آینده آرزوهای زیادی داشت. امیرمحمد، متولد اردیبهشت ۱۳۸۳، دیپلم فنی‌وحرفه‌ای گرفته بود و حدود شش ماه از آغاز خدمت سربازی‌اش می‌گذشت. با شروع اعتراضات، نمی‌خواست در پادگان بماند. به بهانه‌ی بیماری مرخصی گرفت و به تهران برگشت تا در اعتراضات شرکت کند. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، همراه چند نفر از هم‌خدمتی‌هایش به جمع معترضان در محدوده‌ی میدان خراسان، منطقه ۱۵ تهران، پیوست؛ جوانانی که آن شب بعضی از آن‌ها نیز دیگر به خانه بازنگشتند. با حمله‌ی نیروهای سپاه به معترضان، بخشی از جمعیت عقب نشست، اما امیرمحمد و هم‌خدمتی‌هایش عقب نرفتند. در میان هیاهوی خیابان، صدای امیرمحمد بلند بود که مردم را صدا می‌زد: «عقب نرید، بیاید جلو، تعداد ما بیشتره.» ترس از حمله‌ی مأموران اما، جمعیت را عقب راند و امیرمحمد و چند نفر از همراهانش در برابر نیروهایی ماندند که دورشان حلقه زده بودند. مأموران به آن‌ها هجوم بردند. وقتی امیرمحمد و همراهانش تلاش کردند از محاصره بیرون بیایند، از فاصله‌ی نزدیک به سویشان گاز اشک‌آور شلیک شد. یکی از پرتابه‌ها به قفسه‌ی سینه‌ی امیرمحمد برخورد کرد و دو دنده‌اش را شکست. حالش به‌شدت بد شد؛ سرفه‌های شدید می‌کرد، به‌سختی نفس می‌کشید و از دهانش خون می‌آمد. مردمی که صحنه را دیدند، دوباره به سمت آن‌ها دویدند تا جوان‌ها را از دست مأموران نجات دهند و نیروها از محل دور شدند. امیرمحمد هنوز هوشیار بود. او را بلند کردند و با عجله به بیمارستان سوم شعبان تهران رساندند. تمام راه نفس کشیدن برایش دشوار بود، اما تا زمان رسیدن به بیمارستان اثری از اصابت گلوله به گلویش دیده نمی‌شد. او را به اتاق عمل بردند. حدود بیست دقیقه گذشت تا خبر دیگری از پشت درهای اتاق عمل رسید: گفتند گلوله به گلوی امیرمحمد اصابت کرده و کاری از دست‌شان برنیامده است. امیرمحمد جان باخته بود. این توضیح با وضعیت امیرمحمد هنگام ورود به بیمارستان هم‌خوانی نداشت. او با آسیب قفسه‌ی سینه، هوشیار و بدون جراحت قابل مشاهده‌ای در ناحیه‌ی گلو به بیمارستان رسیده بود، اما بیست دقیقه بعد علت مرگش اصابت گلوله به گلو اعلام شد. همین تناقض، این ظن را به وجود آورد که امیرمحمد پس از انتقال به بیمارستان هدف شلیک دیگری قرار گرفته و در آن‌جا جانش را گرفته‌اند. اما فشارها با مرگ امیرمحمد تمام نشد. او سرباز بود و همین موضوع به ابزاری برای فشار تبدیل شد. برای تحویل پیکر شرط گذاشتند که امیرمحمد باید «شهید» اعلام شود و خانواده مقابل دوربین صداوسیما بنشینند و روایت مورد نظر حکومت را بازگو کنند. در غیر این صورت پیکر را تحویل نمی‌دادند. تهدید به بازداشت برادر بزرگ‌تر امیرمحمد نیز به این فشارها اضافه شد. با خطر بازداشت یکی دیگر از اعضای خانواده، چاره‌ای جز پذیرفتن شرایط تحمیل‌شده باقی نماند. پیکر امیرمحمد به شهر ارجمند در فیروزکوه منتقل و در فضایی امنیتی به خاک سپرده شد. جوان بیست‌ویک‌ساله‌ای که تنها شش ماه از سربازی‌اش گذشته بود، به بهانه‌ی بیماری از پادگان مرخصی گرفته بود تا به خیابان برود و برای زندگی بهتری در ایران کنار مردم بایستد. آخرین تصویرها از آن شب هم با همان روحیه‌ای گره خورده که امیرمحمد را با آن می‌شناختند: جوانی پرشور و پرانرژی که وقتی جمعیت از ترس حمله‌ی عقب می‌رفت، خودش ایستاده بود و صدایش در میدان خراسان بلند بود که مردم عقب نروند.