Alireza Morovati

Shot with two live bullets from behind, hitting his neck, by regime's repressive forces. Fruit seller with a pickup truck and sole breadwinner of his family. Family was forced to pay 300 million tomans to retrieve his body. Security forces pressured family to falsely declare he was a Basij member despite having no affiliation. Buried without funeral ceremony under heavy security restrictions in remote desert area in Salehiyeh.

علیرضا مروتی، ۲۱ ساله، متولد ۲۱ بهمن ۱۳۸۲ بود و در گلستانِ اسلامشهر تهران زندگی می‌کرد. شغلش آزاد بود؛ با یک وانت، میوه و سبزیجات می‌فروخت و زندگی‌اش از همین کار ساده و روزمره می‌گذشت. جوانی بود با آرزوهایی که شاید برای دیگران معمولی به نظر برسند، اما برای خودش تمام معنای آینده بودند؛ می‌خواست ازدواج کند، خانه و خانواده‌ای داشته باشد و روزی یک پژو ۲۰۶ سفید بخرد؛ ماشینی که قرار بود با پول دسترنج خودش به دستش برسد. اما شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، همه‌چیز در خیابان‌های گلستان تغییر کرد. در جریان اعتراضات، علیرضا در میان مردم حضور داشت. نیروهای سرکوب به سوی معترضان شلیک کردند و گلوله‌ای به سر او اصابت کرد. علیرضا همان‌جا جان باخت؛ در آغوش یکی از عزیزانش. فاصله میان او و آینده‌ای که برای خودش ساخته بود، تنها چند ثانیه بود؛ آینده‌ای که قرار بود در آن ازدواج کند، خانه‌ای داشته باشد، کار کند و شاید روزی پشت فرمان همان پژو ۲۰۶ سفید بنشیند. اما آن شب، هیچ‌کدام از این رؤیاها به صبح نرسیدند. خانواده سه روز در انتظار ماندند تا سرانجام روز یک‌شنبه ۲۱ دی‌ماه توانستند پیکر علیرضا را تحویل بگیرند. مراسم خاک‌سپاری در شرایط شدید امنیتی در آرامستان «بهشت فاطمه» صالحیه اسلامشهر برگزار شد. حتی سوگواری نیز برای خانواده آسان نبود. نیروهای امنیتی اطراف خانه را زیر نظر داشتند و خانواده ناچار شدند دور از هر مراسم عمومی، در خانه برای او عزاداری کنند. اما برای خواهر علیرضا، فقدان برادر فقط در سکوت خانه خلاصه نمی‌شود. بخشی از او هنوز در صفحه اینستاگرامش زندگی می‌کند؛ در عکس‌هایی که از علیرضا منتشر می‌کند و در کلیپ‌های کوتاهی که از روزهای پیش از مرگش باقی مانده‌اند. در بعضی از این ویدئوها، علیرضا می‌خندد و می‌رقصد؛ چند ثانیه‌ای کوتاه از یک جوان بیست‌ویک‌ساله که هنوز نمی‌دانست چه چیزی در انتظارش است. تصاویر ساده‌اند، بی‌ادعا و متعلق به زندگی معمولی یک جوان؛ اما برای خواهرش، همین چند ثانیه‌ها حالا ارزش تمام خاطرات یک عمر را دارند. او عکس‌ها و ویدئوهای برادرش را دوباره منتشر می‌کند؛ شاید برای این‌که صدای خنده‌اش فراموش نشود، شاید برای این‌که تصویر علیرضا میان هزاران تصویر دیگر گم نشود و شاید برای این‌که هنوز بتواند چیزی از او را با خودش نگه دارد. در این ویدئوها، علیرضا هنوز زنده است؛ هنوز جوان است، هنوز می‌خندد و هنوز می‌رقصد. اما بعد از تمام شدن چند ثانیه فیلم، صفحه گوشی خاموش می‌شود و واقعیت دوباره برمی‌گردد: علیرضا دیگر نیست.