Amirhossein Mohammadi Abdehvand

امیرحسین محمدی عبده‌وند، نوجوان ۱۶ سالهٔ اهل جوی‌آباد خمینی‌شهر اصفهان، از خانواده‌ای با اصالت لر بختیاری بود. او در سنی قرار داشت که بسیاری از هم‌سالانش هنوز روزهای خود را میان مدرسه، دوستان و دغدغه‌های نوجوانی سپری می‌کنند، اما زندگی برای امیرحسین مسیر دیگری رقم زده بود. او از سال‌های نوجوانی وارد بازار کار شده و در حرفهٔ جوشکاری مشغول به کار بود. بخش بزرگی از روزهایش در کارگاه، میان صدای دستگاه‌های جوش و جرقه‌های آتش می‌گذشت؛ محیطی که برای بسیاری از نوجوانان غریبه است اما برای او بخشی از واقعیت زندگیِ روزمره شده بود. نزدیکانش از او به عنوان نوجوانی آرام، پرتلاش و مسئولیت‌پذیر یاد می‌کنند. نوجوانی که با وجود سن کم، تلاش می‌کرد سهمی در تأمین زندگی داشته باشد و زودتر از بسیاری از هم‌نسلانش با سختی‌های کار و مسئولیت آشنا شده بود. او مانند بسیاری از جوانان و نوجوانان هم‌نسل خود، رؤیاهایی برای آینده داشته است؛ آینده‌ای که قرار بود با کار، تجربه و گذر زمان ساخته شود. در دی‌ماه ۱۴۰۴ و هم‌زمان با گسترش اعتراضات در شهرهای مختلف ایران، فضای اصفهان و شهرهای اطراف آن نیز متشنج بود. روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه، اعتراضات به بخش‌هایی از خمینی‌شهر از جمله منطقهٔ جوی‌آباد کشیده شد. در آن روز، امیرحسین در محدودهٔ مقابل کلانتری ۱۳ جوی‌آباد حضور داشت. بنا بر گزارش‌های منتشرشده و روایت‌های محلی، نیروهای امنیتی و سرکوبگر برای متفرق کردن تجمعات از سلاح گرم استفاده کردند و در جریان این تیراندازی‌ها، امیرحسین هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. اصابت گلوله به این نوجوان ۱۶ ساله، سرنوشت او را در چند لحظه تغییر داد. شاهدان گفته‌اند که پس از مجروح شدن، او را به بیمارستان اشرفی در خیابان بوعلی منتقل کردند. شرایط بیمارستان در آن روزها آشفته و تحت فشار شدید ناشی از حجم مجروحان و همچنین حضور نیروهای امنیتی بود. پس از آن، امیرحسین به بیمارستان چمران انتقال داده شد. با این حال تلاش‌ها برای نجات جان او نتیجه‌ای نداشت و این نوجوان جوان در اثر جراحات ناشی از شلیک گلوله جان خود را از دست داد. مرگ امیرحسین تنها آغاز رنج خانوادهٔ او بود. در روزهای پس از جان‌باختنش، خانواده با محدودیت‌ها و فشارهای امنیتی گسترده‌ای روبه‌رو شدند. بنا بر روایت‌های موجود، روند اطلاع‌رسانی دربارهٔ وضعیت او با ابهام و دشواری همراه بود و خانواده برای دریافت پاسخ دربارهٔ سرنوشت فرزندشان با موانع متعددی مواجه شدند. این شرایط سبب شد روزهایی طولانی از نگرانی، انتظار و بی‌خبری را پشت سر بگذارند. حدود یک هفته پس از کشته شدن امیرحسین، پیکر او سرانجام به خانواده تحویل داده شد؛ اما این تحویل نیز با محدودیت‌ها و فشارهای فراوان همراه بود. خانواده اجازهٔ برگزاری مراسمی گسترده را نداشتند و آیین خاک‌سپاری او در فضایی بسیار محدود و تحت کنترل برگزار شد. بنا بر گزارش‌ها، تنها حدود بیست نفر از نزدیک‌ترین اعضای خانواده توانستند در مراسم تدفین حضور داشته باشند. امیرحسین محمدی عبده‌وند در باغ فردوس خمینی‌شهر به خاک سپرده شد؛ آرامگاهی که امروز یادآور نوجوانی است که فرصت زندگی، رشد و ساختن آینده از او گرفته شد. او نه یک چهرهٔ سیاسی شناخته‌شده بود و نه فردی صاحب قدرت یا نفوذ؛ بلکه نوجوانی کارگر بود که زندگی‌اش میان خانواده، کارگاه جوشکاری و آرزوهای سال‌های پیش رو جریان داشت. نام امیرحسین امروز در کنار نام ده‌ها نوجوان و جوان دیگری قرار گرفته است که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست دادند. روایت زندگی او، روایت نوجوانی است که پیش از رسیدن به سال‌های جوانی، پیش از آنکه فرصت تحقق آرزوهایش را پیدا کند و پیش از آنکه بتواند آینده‌ای را که برای خود تصور می‌کرد بسازد، کشته شد. برای خانواده، دوستان و آشنایانش، یاد او تنها یاد یک جان‌باخته نیست؛ یاد نوجوانی است که زندگی‌اش می‌توانست سال‌ها ادامه پیدا کند، اما در شانزده‌سالگی ناتمام ماند.