Mohammad Golriz

در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، هزاران ایرانی آزادی‌خواه در شهرهای مختلف کشور به خیابان‌ها آمدند تا فریاد بزنند که از ظلم، سرکوب، بحران اقتصادی، نبود آزادی‌های فردی و انزوای بین‌المللی به ستوه آمده‌اند. آن‌ها برای فردایی بهتر و آینده‌ای روشن‌تر قدم به خیابان گذاشتند، اما پاسخ‌شان گلوله جنگی، گاز اشک‌آور و ضربات باتوم بود. محمد گلریز، جوان ۲۹ ساله و صاحب یک آرایشگاه مردانه در محدوده اختیاریه شمالی تهران، یکی از همین هزاران نفر بود که در شامگاه ۱۹ دی‌ماه در بلوار اندرزگو حضور داشت. اطلاعات رسیده به ایندیپندنت فارسی نشان می‌دهد که او در جریان انقلاب ملی ایرانیان با شلیک مستقیم سلاح جنگی نیروهای سرکوبگر جان باخت. محمد گلریز و علیرضا صادقی، دو دوست قدیمی، در همان شب و در همان خیابان، هنگامی که برای نجات دختری که مورد حمله مأموران قرار گرفته بود وارد عمل شدند، هدف گلوله قرار گرفتند و هر دو جاویدنام شدند. محمد، متولد دی ۱۳۷۴، تنها برای دفاع از انسانی دیگر قدم پیش گذاشت و لحظاتی بعد زندگی‌اش در خون پایان یافت. منابع نزدیک به خانواده‌اش می‌گویند که پس از کشته‌شدن او، مأموران امنیتی اجازه هیچ‌گونه مراسم یادبود یا سوگواری به خانواده ندادند و همچون بسیاری از خانواده‌های داغ‌دار دیگر، آنان را نیز زیر فشار و تهدید قرار دادند. مرگ محمد گلریز، همچون مرگ هزاران جوان دیگر در آن روزها، نه فقط یک فقدان شخصی، بلکه زخمی بر حافظه جمعی مردم ایران است؛ روایتی از شجاعت، از ایستادگی، و از بهایی که نسل امروز برای آزادی می‌پردازد.