Milad Ganj Doust

Nurse at Imam Reza Hospital in Kermanshah, internal medicine ward. Shot by a sniper positioned in a tall building above Dr. Kaboli pharmacy near Housing Bank at the city four-way intersection (Doveqola) in Shaabad. He was targeted from behind. Taken home initially but after a few hours had to be transferred to hospital. Died after three days of resistance.

میلاد گنج‌دوست ۲۶ سال داشت و اهل اسلام‌آباد غرب در استان کرمانشاه بود. تنها پسر خانواده بود و پیوند عاطفی نزدیکی با پدر و مادرش داشت، پسری که برای خانواده‌اش تکیه‌گاه و امید بود. پرستاری را به‌عنوان حرفه‌اش انتخاب کرده بود و در بیمارستان امام رضا کرمانشاه کار می‌کرد؛ شغلی که بخش مهمی از روزهایش با مراقبت از بیماران می‌گذشت. بیرون از بیمارستان، ورزش بخش جدایی‌ناپذیر زندگی میلاد بود. بدن ورزیده و متناسبش نشان می‌داد که ورزش را جدی دنبال می‌کرد. به کوه‌نوردی و طبیعت‌گردی نیز علاقه داشت و بخشی از اوقات فراغتش را در طبیعت و ارتفاعات می‌گذراند. زندگی او میان شیفت‌های پرستاری، ورزش و کوه و طبیعت جریان داشت. میلاد گنج‌دوست، دوستی صمیمی به نام مسعود سهامی داشت. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، با هم به اعتراضات اسلام‌آباد غرب رفتند و هر دو در جریان سرکوب معترضان هدف گلوله قرار گرفتند و به‌شدت زخمی شدند. میلاد را برای درمان به بیمارستان امام خمینی اسلام‌آباد غرب منتقل کردند؛ این‌بار پرستاری که خود هر روز از بیماران مراقبت می‌کرد، روی تخت بیمارستان بود و برای زنده ماندن می‌جنگید. او تحت عمل جراحی اورژانسی قرار گرفت و پس از آن در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شد، اما شدت جراحات به حدی بود که تلاش‌ها برای نجاتش نتیجه نداد و زندگی میلاد در همان بیمارستان به پایان رسید. مسعود نیز که آن شب همراه میلاد زخمی شده بود، روز ۱۹ دی در بیمارستان جان باخت. پس از جان‌باختن میلاد، فشارهای امنیتی بر خانواده‌اش برای محدود کردن اطلاع‌رسانی و برگزاری مراسم عمومی ادامه یافت. پیکرش روز ۲۲ دی، بی‌صدا در روستای سیدایاز از توابع گیلان‌غرب و در کنار مسعود به خاک سپرده شد. دو دوستی که سال‌های زیادی از زندگی‌شان را در کنار هم گذرانده بودند، در سفر ابدی نیز یکدیگر را تنها نگذاشتند. مراسم چهلم میلاد و مسعود نیز با هم و با حضور جمعیت زیادی برگزار شد. حاضران همراه با موسیقی و نوحه‌ای که به زبان کردی خوانده می‌شد، دست می‌زدند و زنان در میان جمعیت مویه می‌کردند و به رسم سوگواری صورت می‌خراشیدند. در تصویری دیگر از مزار میلاد، مادرش کنار سنگ مزار تنها پسرش نشسته و به کردی برای او مویه می‌کند و لالایی می‌خواند؛ لالایی مادری برای پسری که پیوند عمیق و پرمحبتی با او داشت. شاید همین عشق مادر و پسر را بتوان در چند کلمه‌ای دید که بر سنگ مزار میلاد نوشته‌اند: «یک جهان عشق نهان است اینجا».