Amir Hossein Bayati

Shot with a war bullet during suppression of popular protests in Mehrshahr area of Karaj around 8:30 PM on Friday. According to eyewitness accounts, he was targeted in the abdomen area and the bullet exited through his back. Plainclothes agents had created tension among the crowd and thrown stones at shop shutters before security forces fired tear gas and threw grenades. At least two people were shot during the incident.

امیر بیاتی در پنجم شهریور ۱۳۶۹ به دنیا آمد. جوانی ۳۵ ساله که دوستان و نزدیکانش او را با مهربانی، شخصیت، معرفت و عشق عمیقش به خانواده به یاد می‌آورند. او از آن دسته انسان‌هایی بود که حضورشان به دیگران آرامش می‌داد؛ کسی که در کنار همه آرزوها و برنامه‌های شخصی‌اش، برای دیگران نیز دل می‌سوزاند و هرجا می‌توانست دست یاری دراز می‌کرد. امیر مهندس مکانیک بود و سال‌ها برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش کرده بود. به سه زبان زنده دنیا (انگلیسی، فرانسه و آلمانی) تسلط داشت و با پشتکار و امید، مسیر مهاجرت تحصیلی را دنبال می‌کرد. او حتی ویزای کانادا را نیز دریافت کرده بود و قرار بود به‌زودی زندگی تازه‌ای را در کشوری دیگر آغاز کند؛ آینده‌ای که برای رسیدن به آن، سال‌ها درس خوانده، تلاش کرده و از بسیاری چیزها گذشته بود. اما درست زمانی که تنها چند قدم با تحقق رؤیاهایش فاصله داشت و در آستانه دیدن ثمره سال‌ها زحمتش ایستاده بود، گلوله‌ای همه آن رویاها را ناتمام گذاشت. شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، حوالی ساعت ۲۰:۳۰، امیر در پی فراخوان شاهزاده و در جریان اعتراضات مردمی مهرشهر کرج هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. براساس روایت شاهدان عینی، در آن ساعات تعدادی لباس‌شخصی در میان جمعیت حضور داشتند و با پرتاب سنگ به کرکره مغازه‌ها و ایجاد تنش، زمینه را برای حمله نیروهای حکومتی فراهم کردند. اندکی بعد، گاز اشک‌آور و نارنجک به سوی معترضان پرتاب شد و هم‌زمان چندین نفر از سوی لباس‌شخصی‌ها از پشت بازداشت و دستان‌شان بسته شد. با آغاز یورش نیروها، بخشی از جمعیت برای در امان ماندن به کوچه‌های اطراف پناه بردند. در همان هرج‌ومرج، دست‌کم دو نفر هدف گلوله قرار گرفتند. یکی از آن‌ها امیر بیاتی بود. گلوله جنگی از ناحیه شکم وارد بدنش شد و پس از عبور از بدن، از ناحیه کمر خارج شد. او همان شب و در همان محل جان خود را از دست داد. پس از کشته‌شدن امیر، نیروهای امنیتی پیکر او را با خود بردند و خانواده‌اش روزها در بی‌خبری و نگرانی به سر بردند. سرانجام پس از چند روز و تحت فشارهای امنیتی و گرفتن تعهد از خانواده، پیکر او تحویل داده شد. با وجود همه محدودیت‌ها، خانواده و دوستانش یاد او را زنده نگه داشتند و مراسم چهلمش نیز با حضور گسترده مردم برگزار شد. امروز امیر بیاتی در گلزار کلاک بالای کرج آرام گرفته است؛ در کنار جاویدنام سام افشاری، دیگر جوانی که یک روز پیش از او در جریان همان روزهای خونین جان باخته بود. گویی سرنوشت، دو هم‌وطن را که در فاصله یک روز از هم کشته شدند، برای همیشه در کنار یک‌دیگر قرار داده است. در صفحه اینستاگرام امیر جمله‌ای نوشته شده بود که امروز معنایی تلخ‌تر یافته است: «God is hardest to feel when we need Him the most.» «خدا را درست در همان زمان‌هایی سخت‌تر از همیشه می‌توان احساس کرد که بیش از هر وقت دیگری به او نیاز داریم.» امیر رفت؛ اما یاد جوانی فرهیخته، مهربان، خانواده‌دوست و امیدوار به آینده، در ذهن و قلب کسانی که او را می‌شناختند باقی مانده است. جوانی که سال‌ها برای ساختن زندگی‌اش تلاش کرد، اما فرصت دیدن فردایی را که برایش جنگیده بود، پیدا نکرد.