Siyavash Mansourinejad

سیاوش منصوری‌نژاد، جوانی 30 ساله، متولد 17 مهر 1374 و اهل اندیمشک بود؛ مردی که سال‌ها با دستانی آغشته به گریس و تلاش، در حرفهٔ مکانیکی کار کرد و با امید و پشتکار، رؤیای رسیدن به جایگاهی بزرگ در این مسیر را در دل داشت. او می‌خواست روزی از شناخته‌شده‌ترین مکانیک‌های کشور باشد؛ رؤیایی ساده اما بزرگ، ساخته‌شده از سال‌ها زحمت و عشق به کاری که انجام می‌داد. دوستان و نزدیکانش از او به‌عنوان جوانی پرتلاش، مهربان و سرشار از امید یاد می‌کنند؛ کسی که دلش با موسیقی می‌تپید، طبع شعر داشت و گاهی احساسات و…

سیاوش منصوری‌نژاد، جوانی ۳۰ ساله، متولد ۱۷ مهر ۱۳۷۴ و اهل اندیمشک بود؛ مردی که سال‌ها با دستانی آغشته به گریس و تلاش، در حرفهٔ مکانیکی کار کرد و با امید و پشتکار، رؤیای رسیدن به جایگاهی بزرگ در این مسیر را در دل داشت. او می‌خواست روزی از شناخته‌شده‌ترین مکانیک‌های کشور باشد؛ رؤیایی ساده اما بزرگ، ساخته‌شده از سال‌ها زحمت و عشق به کاری که انجام می‌داد. دوستان و نزدیکانش از او به‌عنوان جوانی پرتلاش، مهربان و سرشار از امید یاد می‌کنند؛ کسی که دلش با موسیقی می‌تپید، طبع شعر داشت و گاهی احساسات و حرف‌های ناگفته‌اش را در قالب شعر بیان می‌کرد. سیاوش فقط یک مکانیک نبود؛ جوانی بود با دنیایی از احساس، هنر و آرزو. اما شامگاه ۱۹ دی‌ماه، حدود ساعت ۲۲:۳۰، در میان فضای پرتنش اعتراضات مردمی در مهرشهر کرج، محدودهٔ بلوار ارم و سه‌راه شهرداری مهرشهر، مسیر زندگی او به شکلی تلخ تغییر کرد. سیاوش بر اثر اصابت گلوله بر زمین افتاد. دوستانش او را به بیمارستان رساندند، اما قلبی که هنوز پر از امید و رؤیا بود، توان ادامه دادن پیدا نکرد. پیکر سیاوش توسط دوستانش از بیمارستان به خانه بازگشت؛ شبی طولانی و سنگین که تا سحر برای خانواده‌اش به اندازهٔ سال‌ها گذشت. او تا حدود ساعت ۶ صبح در کنار مادر و برادرش، در پارچه‌ای سفید پیچیده شده بود؛ تصویری تلخ از وداع با پسری که هنوز آرزوهای بسیاری برای آینده داشت. صبح، دوستانش همراه خانواده، پیکر سیاوش را به سمت بهشت سکینهٔ کرج بردند. براساس اسناد پزشکی قانونی و گواهی فوت، علت مرگ او اصابت گلولهٔ سلاح گرم به ناحیهٔ قفسهٔ سینه اعلام شد؛ گلوله‌ای که زندگی جوانی را متوقف کرد که هنوز فصل‌های زیادی از زندگی‌اش را نخوانده بود. پس از انجام مراحل اداری، پیکر سیاوش در آرامستان بهشت سکینهٔ کرج آرام گرفت؛ مراسم خاک‌سپاری و تدفین بدون اطلاع‌رسانی و با حضور نزدیکان درجه اول او برگزار شد. نزدیکانش می‌گویند هیچ مراسمی در کرج برگزار نشد چراکه نگران تشدید فشارهای امنیتی بر دیگر اعضای خانواده بودند، به همین سبب مراسمی محدود در اندیمشک برگزار شد. سیاوش در خانواده‌ای بزرگ شده بود که پیش از این نیز زخم جنگ و خشونت را لمس کرده بودند. پدرش از مجروحان جنگ ایران و عراق بود و عمویش در همان سال‌ها جان خود را از دست داده بود. خانواده‌ای که سال‌ها با درد و فراق آشنا بودند، هرگز تصور نمی‌کردند روزی فرزندشان نیز قربانی گلوله شود. از سیاوش تنها یک نام باقی نمانده است؛ او برای خانواده‌اش پسری مهربان، برای دوستانش رفیقی صمیمی و برای اطرافیانش جوانی اهل هنر، کار و تلاش بود. مردی که میان صدای موتور خودروها، موسیقی و شعر، زندگی خودش را می‌ساخت. او رفت؛ پیش از آن‌که فرصت کند همهٔ رؤیای‌هایش را زندگی کند، خانواده تشکیل دهد و آینده‌ای را که برایش تلاش می‌کرد بسازد. اما نام و یادش با خاطرات کسانی که دوستش داشتند، با حسرتی عمیق و عشقی ماندگار گره خورده است؛ یاد جوانی که تنها می‌خواست زندگی کند.