Sholeh Sotoudeh Chafi

Killed during protests in the coastal city of Chaf in Langarud County. Mother of two children. Protests occurred on Saturday, 20 Dey 1404, when the main square of Chaf was crowded with people chanting slogans and several locations including 'the house of a famous IRGC member' were set on fire. She followed Tavaana's educational materials and commented on them.

جاویدنام شعله ستوده، شهروند ۳۸ ساله‌ی گیلک، مادر دو فرزند و باردار بود که در دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان تجمعات اعتراضی مردم و در پی فراخوان سراسری، در شهر چاف از توابع لنگرود، به دست نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد. شعله، دانش‌آموخته‌ی مدیریت هتل‌داری و گردشگری بود و در حوزه‌ی گردشگری و صنایع دستی فعالیت داشت؛ زنی پرتلاش، مسئولیت‌پذیر و دلسوز که در کنار نقش مادری، حضوری فعال در جامعه‌ی خود داشت. بر اساس گزارش‌ها و روایت‌های منتشرشده، در آن شب، شعله به همراه جمعی از هم‌محله‌ای‌های خود در میدان اصلی شهر حضور داشت. با افزایش جمعیت، نیروهای بسیج و نیروی انتظامی به شکل گسترده به معترضان حمله‌ور شدند. فضای شهر به شدت ملتهب و پرتنش بود و درگیری‌ها به سرعت گسترش یافت. در این میان، سرکوبگران با به‌کارگیری سلاح‌های جنگی، مردم را هدف قرار دادند و به گفته‌ی شاهدان عینی، صحنه‌هایی تکان‌دهنده و باورنکردنی از خشونت در آن شب رقم خورد؛ خشونتی که به زخمی و کشته شدنِ شمار زیادی از شهروندان این روستای کوچک انجامید. در این میان، تیری بی‌رحمانه, پهلو و شکم او را هدف قرار داد و او با کودکی که، هرگز از آغوش مادر جدا نشده بود، جان خود فدای میهن کرد. راه آن دو اگرچه بی‌بازگشت می‌ماند، اما آن‌ها شعله‌ای ماندگار شدند در راه آزادی. در مراسم یادبودش کبوترهایی با نام و یاد او در آسمان رها شدند و قطعه‌ای از شجریان در فضا طنین‌انداز شد، چرا که او عاشق صدای شجریان بود و پیش از جاویدنام شدنش خواسته بود که پس از مرگش نیز فقط صدای او بدرقه‌اش کند و همان شد که او می‌خواست. مراسم چهلمین روز درگذشت او با هم‌شهری‌اش عباس آرزو با هم برگزار شد، آن دو کنار هم در یک خیابان، هدف گلوله‌ی مزدوران قرار گرفتند و شعله در آغوش همسر عباس آرزو آخرین نفس‌های عزیزش را کشید. در صفحات دوستان و خانواده‌اش بسیار از مهربانی و صبوری او نوشته شده، یک عضو خانواده چنین نوشته است: «خواهر عزيزم شعله... اسمت را صدا مى‌زنيم و بغض مى‌كنيم. تو را از ما گرفتند، اما نتوانستند نورت را خاموش كنند. گرمايت هنوز در آغوش دختر و پسرت جاريست، در قلب‌هايى كه برايت مى‌تپد. شعله جان... تو هميشه روشن مى‌مانى.»