Masoud Yoseliani

Shot directly from behind in the head with a sniper rifle by Islamic Republic forces at Tamaddon Bridge (Imamzadeh Street). His father was also wounded at the same location by a bullet to the thigh, requiring hospitalization for a week and two surgeries due to severe injuries (damage to pelvis and knee). Masoud's body was returned to family after 6 days and buried in Bagh-e Rezvan Cemetery in Isfahan next to his mother.

مسعود یوسلیانی در محلهٔ هفتون اصفهان زندگی می‌کرد. ۳۲ سال داشت، از تبار گرجی بود و کارشناسی ارشد مهندسی کشاورزی داشت. در زمینهٔ فضای سبز و کشاورزی مدرن کار می‌کرد و برای خودش مسیری ساخته بود که دانش و تخصصش در آن، جای مهمی داشت. دوستان و هم‌دانشگاهی‌هایش او را جوانی مهربان، متین، صلح‌طلب و با شرافت می‌شناختند؛ کسی که نسبت به جامعه‌اش بی‌تفاوت نبود و حق‌خواهی را بخشی از باورهایش می‌دانست. شامگاه جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، مسعود در خیابان‌های اصفهان بود. در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، مردم در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی در شهرهای مختلف ایران به خیابان آمده بودند. مسعود هم در میان معترضان اصفهان حضور داشت؛ در شهری که آن شب، خیابان‌هایش شاهد سرکوب خونینی بود. بر اساس روایت‌های منتشرشده، در جریان حملهٔ نیروهای سرکوبگر، مسعود تلاش می‌کرد مانع محاصرهٔ تعدادی از جوانان شود. در محدودهٔ پل تمدن، در خیابان امامزاده، گلوله‌ای جنگی از پشت سر به او اصابت کرد. همان‌جا، زندگی جوانی که سال‌ها درس خوانده بود، کار می‌کرد و برای آینده‌اش برنامه داشت، با شلیک یک گلوله پایان یافت. خانواده‌اش از او خبر نداشتند. روزها گذشت و جست‌وجو ادامه پیدا کرد. یک هفته، با نگرانی و چشم‌انتظاری؛ یک هفته پرسیدن و دنبال نشانی گشتن، بی‌آنکه بدانند مسعود کجاست و چه بر سرش آمده است. سرانجام او را در بیمارستان غرضی اصفهان پیدا کردند. در گزارش‌ها و روایت‌های منتشرشده از آن روزها، بیمارستان غرضی یکی از محل‌هایی بود که خانواده‌ها برای یافتن مجروحان و عزیزان ناپدیدشده‌شان به آن مراجعه می‌کردند. از دشواری شناسایی و تحویل پیکرها و محدودیت‌هایی که خانواده‌ها با آن روبه‌رو بودند نیز گزارش‌هایی منتشر شده است. خانوادهٔ مسعود پس از یک هفته جست‌وجو، پیکر او را در همین بیمارستان یافتند؛ خبری که انتظارشان را به سوگی سنگین تبدیل کرد. پنجشنبه ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴، مسعود را در آرامستان باغ رضوان اصفهان، کنار مزار مادرش، به خاک سپردند. در مراسم چهلمش، خانواده و دوستانش بر سر مزار او جمع شدند. در تصاویر منتشرشده از آن روز، صدای بانو سوسن و ترانهٔ «آخ به دلم» شنیده می‌شود؛ حاضران هم‌صدا با ترانه می‌خوانند و اندوهشان را با یکدیگر قسمت می‌کنند. تماشای آن لحظه، آدم را به فکر زندگی‌ای می‌اندازد که می‌توانست ادامه داشته باشد؛ به کارهایی که مسعود می‌توانست انجام دهد، به روزهایی که می‌توانست در کنار دوستان و خانواده‌اش بگذراند و به آینده‌ای که دیگر فرصتی برای ساختنش نداشت. امروز مسعود در باغ رضوان، کنار مادرش، آرمیده است. در چهلمش، صدای سوسن با صدای کسانی درآمیخت که برایش دلتنگ بودند. شاید هیچ ترانه‌ای نتواند جای خالی یک انسان را بیان کند؛ اما آن روز، حاضران با هم‌خوانی‌شان از جوانی یاد کردند که دوستانش به مهربانی و شرافت می‌شناختند و زندگی‌اش در میانهٔ راه از او گرفته شد.