Borna Dehghani

Borna Dehghani, 17, was a final-year high school student from Rudehen in Tehran Province and a member of the Bahá’í community. He was described as a dedicated, motivated student who had completed a comprehensive training program at a private educational institute called “Red Palace.” In a video recorded in 2021, a 12-year-old Borna sits with his mother and talks about his goals for the future. He is remembered for the words, “If I don’t go, nothing will change.” On the evening of Friday, January 9, 2026, Borna was shot directly by security forces during street protests in Tehran’s Tehranpars neighborhood. A friend carried him to a nearby clinic, where his parents and sister joined him. According to his relatives, the attending physician refused to give him emergency care, and Borna died in his father’s arms. After his death, his body was forcibly taken from the family and returned several days later. He was buried in a Bahá’í cemetery in a restricted ceremony that only immediate family were allowed to attend, with security forces present.

برنا دهقانی، شهروند بهایی و نوجوانی هفده‌ساله بود؛ در سنی که آینده هنوز بوی امید می‌دهد و آدم باور دارد می‌تواند زندگی را از نو بسازد. سنی که رؤیاها تازه شکل می‌گیرند و مسیر زندگی کم‌کم روشن می‌شود. او دانش‌آموزی باانگیزه و امیدوار بود. در ویدئویی که از سال‌ها پیش از او باقی مانده، از آرزوهایش سخن می‌گفت؛ از اینکه می‌خواهد مهارت یاد بگیرد، بحران‌ها را مدیریت کند و زندگی‌اش را «به‌طور اصولی» بسازد. کلماتش ساده بود، اما در آن سادگی نوعی بلوغ دیده می‌شد. از آن نوجوان‌هایی بود که گاهی زودتر از سن‌شان بزرگ می‌شوند؛ نه از سر تلخی، بلکه از سر فهم و امید. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در تهران، برنا تصمیم گرفت به خیابان برود. شاید با دل‌نگرانی خانواده، شاید با تردیدی در دل اما با امیدی که بسیاری از هم‌نسلانش در آن روزها با خود داشتند. در میان آن شب پرالتهاب، گلوله‌ای شلیک شد و برنا در آغوش پدرش جان داد. هیچ تصویری تلخ‌تر از این نیست؛ پدری که باید پناه باشد، ناگهان شاهد خاموش شدن نفس‌های فرزندش می‌شود. آغوشی که قرار بود امنیت بدهد، به آخرین قاب زندگی تبدیل شد؛ لحظه‌ای که در آن، یک نوجوان هفده‌ساله پیش از آن‌که فرصت کامل زیستن پیدا کند، برای همیشه خاموش شد. پس از آن، خانواده‌اش مدتی از سرنوشت پیکرش بی‌خبر بودند. در میان جست‌وجو و اضطراب، روزهایی گذشت تا سرانجام امکان خاک‌سپاری فراهم شد. مراسم خاک‌سپاری نیز در فضایی محدود و زیر فشار برگزار شد؛ گویی حتی سوگ هم برای این خانواده بی‌دغدغه نبود. برنا یکی از همان نوجوان‌هایی بود که با امید به تغییر به خیابان رفت. نه سلاحی داشت و نه قدرتی. تنها سرمایه‌اش جوانی‌اش بود و رؤیایی برای فردایی بهتر.