Matin Parvizi

متین پرویزی، دانشجوی بیست‌ودو سالهٔ رشتهٔ علوم دامی دانشگاه زنجان، در نوزدهم دی‌ ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات زنجان کشته شد. او زمانی که قصد کمک به یک مادر و کودک را داشت، ابتدا از ناحیهٔ پا هدف گلوله قرار گرفت. وقتی بر زمین افتاد، مأموران نزدیک‌تر آمدند و تیر خلاص را شلیک کردند. گلوله‌ای که زندگی جوانی پر از شور و امید را در همان خیابان پایان داد. متین دانشجویی معمولی بود که در میان کتاب‌ها و آزمایشگاه‌های دانشگاه، آینده‌ای برای خود و منطقه‌اش تصور می‌کرد. او نه فعالی شناخته‌شده‌، بلکه جوانی بود که در روزهای پرالتهاب تصمیم گرفت سکوت نکند و به خیابان بپیوندد؛ جایی که هزاران نفر برای پایان این وضعیت آمده بودند. مرگ او اما با آن لحظه تمام نشد. هشتم فروردین‌ماه، روز تولدش، مادرش بر سر مزار او ایستاد و با صدایی آکنده از درد و خشم سخن گفت. کلماتی که اکنون به فریادی جمعی تبدیل شده‌اند: «متین جان، تو در جوانی، شجاعت و آزادگی را معنا کردی… تو با دست‌های خالی، اما دلی به وسعت ایران گام برداشتی. آن‌جا که عقب‌نشینی رسم بود، تو ایستادگی را برگزیدی. تو برای آزادی ایران جنگیدی.» مادر متین با صدای لرزان اما استوار ادامه داد: «اکنون به خون ناحق ریخته‌ات سوگند می‌خورم که به نبودنت عادت نکنم و رنج رفتنت را بی‌اثر نگذارم.» او گفت: «اشک‌هایم را پاک نمی‌کنم، می‌گذارم بمانند تا فراموش نکنم در کجای تاریخ ایستاده‌ام.» سپس با عزم راسخ افزود: «قسم می‌خورم لحظه‌لحظه‌هایی را که از ما ربوده‌اند، پس بگیریم… می‌دانم رسوایی نزدیک است و خون تو طلوع را زودتر خواهد آورد.» این سخنان از دل مادری برآمده که فرزندش را هنگام کمک به دیگران با تیر خلاص از دست داده بود. متین حالا فراتر از یک دانشجوی کشته‌شده است. او جوانی شد که با پای زخمی بر زمین افتاد، اما مادرش با این کلمات آتشین، او را به نماد مقاومت تبدیل کرد. مقاومتی که ریشه در انتخاب انسانی و شجاعانهٔ یک دانشجو داشت. متین با وجود جوانی و علاقه به تحصیل، وقتی بسیاری ترجیح دادند در خانه بمانند، به خیابان رفت. او که قرار بود با دانشش به پیشرفت دامداری و اقتصاد منطقه کمک کند، در برابر گلوله‌های نیروهای سرکوب‌گر قرار گرفت. مرگ او بار دیگر ثابت کرد که این رژیم حتی از دانشجویانی که سلاح‌شان فقط دانش و انسانیت است، وحشت دارد. نام متین پرویزی را به یاد بسپاریم. دانشجویی که با دستان خالی اما قلبی استوار برای آزادی ایران ایستاد و مادرش با سوگند بر مزارش وعده داد که این خون هرگز هدر نخواهد رفت.