Amitis Sadeghi

آمیتیس صادقی، ۱۷ساله و اهل تهران، دختری مهربان و آرام بود که به حیوانات عشق می‌ورزید. در کنار روحیه‌ی آرامش‌، شجاع بود و از خطر نمی‌ترسید. والیبال ورزش مورد علاقه‌اش بود و همین‌طور به هنر تتو عشق می‌ورزید. به اطرافیانش می‌گفت که می‌خواهد در آینده تتو آرتیست شود. آرزوهایی داشت که هنوز فرصت نکرده بود برای رسیدن به آن‌ها تلاش کند. شب پیش از جان‌باختنش، مادرش از او خواسته بود روز بعد، تا زمان بازگشت او از سر کار، از خانه بیرون نرود. مادر نگران آسیب دیدن دخترش بود و به او گفته بود: «یه خار بره توی پات، من می‌میرم.» آمیتیس در پاسخ گفته بود: «مامان، خون من مگه از بقیه رنگین‌تره؟» این جمله، که در آخرین گفت‌وگوی آن‌ها ردوبدل شد، پس از مرگ او معنایی تلخ پیدا کرد. روز بعد ۱۸ دی ۱۴۰۴، آمیتیس به همراه جوانان دیگر در تهران‌پارس، منطقه‌ای در شمال شرق تهران حضور یافت. تظاهرات مسالمت‌آمیزی که با ورود نیروهای سرکوب‌گر به خشونت کشیده شد، مزدورانی که با شلیک گاز اشک‌آور و استفاده از سلاح جنگی باعث کشته و مجروح شدن مردم بی‌گناه و بی‌دفاع شدند. در جریان حوادث آن روز، با شلیک گلوله از ناحیه‌ی پهلو زخمی شد و او را به بیمارستان انتقال دادند. در ساعات پایانی پیش از جان‌باختنش، آمیتیس پیامی برای مادرش فرستاد: «مامان، خیلی دوست دارم. اگه بچه خوبی برات نبودم، بذار پای بچگیم؛ فقط بدون عاشقتم.» مادر در پاسخ نوشته بود: «یعنی چی؟» این آخرین پیام میان آن‌ها بود. پس از آن، دیگر فرصتی برای ادامه‌ی گفت‌وگو پیدا نشد. وقتی خبری از دخترک نشد، جست‌وجو برای یافتن او آغاز شد. خانواده چند روز بیمارستان‌ها و سردخانه‌ی کهریزک را جست‌وجو کردند، اما هیچ سرنخی که بتواند آن‌ها را به دخترشان برساند، پیدا نشد. سرانجام به خانواده گفته شد که تعدادی از پیکرهای جان‌باختگان به کرج منتقل شده‌اند. جست‌وجو به بهشت سکینه رسید. خانواده در ابتدا برای ورود به محل با ممانعت روبه‌رو شدند، اما پس از اصرار و درخواست‌های مکرر، امکان ورود برایشان فراهم شد. در آنجا شمار زیادی پیکر در کنار یکدیگر قرار داشتند. بسیاری از آن‌ها هنوز لوله‌های پزشکی، چسب‌ها و پانسمان‌هایی بر بدن داشتند. خانواده‌ها ناچار بودند پیکرها را یکی‌یکی بررسی کنند؛ جست‌وجویی دشوار در میان شمار زیادی از جان‌باختگان که هرکدام عزیزانی چشم‌انتظار داشتند. آمیتیس در ۲۲ دی‌ماه شناسایی شد. پس از یافتن او، رنج فقدان با فشارهای امنیتی نیز همراه شد. نیروهای امنیتی خواسته بودند که کشته‌شدن او را به تروریست‌ها نسبت دهند و وی را شهید معرفی کنند، یا علت مرگش را خودکشی و مشکلات خانوادگی اعلام کنند. خانواده تهدید شده بود که در صورت نپذیرفتن این خواسته‌ها، پیکر آمیتیس در محلی دفن خواهد شد که نتوانند به مزارش دسترسی داشته باشند. والدینش از یکدیگر جدا شده بودند؛ موضوعی که نیروهای امنیتی می‌خواستند از آن برای نسبت دادن مرگ دختر نوجوان به مشکلات خانوادگی و خودکشی استفاده کنند. خانواده سرانجام از سر ناچاری پذیرفت آنچه را از آن‌ها خواسته شده بود انجام دهد تا امکان خاک‌سپاری دخترشان را از دست ندهد. تاریخ درج‌شده روی سنگ مزار آمیتیس نیز تغییر داده شد. پیکر او تنها با حضور پدر و مادرش به خاک سپرده شد. مادرش حتی نتوانست برای آخرین بار صورت دخترش را ببوسد. از کبودی صورت او می‌شد احتمال شکنجه پیش از جان‌باختن را در نظر گرفت. همچنین هنگام تحویل پیکر، با توهین‌های بسیاری روبه‌رو شدند. پس از خاک‌سپاری، خانواده همچنان با محدودیت‌هایی برای سوگواری مواجه بودند. نیروهای امنیتی اجازه‌ی برگزاری مراسم یادبود و حتی تولد بر مزار را ندادند. پس از جان‌باختن آمیتیس، مادرش در میان کتاب‌های او دست‌خطی پیدا کرد که در آن، دخترش بابت داشته‌هایش شکرگزاری کرده بود؛ از جمله بابت داشتن یک خودروی ۲۰۷ مشکی. این نوشته تصویری از دختری به دست می‌دهد که به چیزهای ساده‌ی زندگی دلخوش بود و برای آینده‌اش رؤیا داشت؛ رویاهای بسیاری که با او به خاک سپرده شد.