Hossein Farahi

جاویدنام حسین فرهی، متولد ۲۳ تیر ۱۳۷۲، سی‌ودو ساله، دانشجوی کارشناسی ارشد و مدیر مالی بود. خانواده‌اش می‌گویند قرار بود به‌زودی زندگی مشترکش را آغاز کند، اما سرنوشت فرصت پوشیدن لباس دامادی را از او گرفت. مادرش با حسرت می‌گوید: «به‌جای لباس دامادی، کفن تنش کردیم. آرزو به دل همه‌مون موند.» حسین عاشق ایران و مردمش بود. آزادی برای او فقط یک آرزو نبود؛ باوری بود که حاضر بود برایش جان بدهد. خودش گفته بود: «حاضرم کشته بشم، اما ایران آزاد بشه، بقیه در آرامش و آزادی زندگی کنن. ما باید شجاعت رو تکثیر کنیم.» جمله‌ای که بعدها، پس از جان‌باختنش، معنایی تلخ و ماندگار پیدا کرد. حسین در شب هجدهم دی ۱۴۰۴ در خیابان‌های تهران، پیش از آن‌که خودش هدف گلوله قرار بگیرد، یک مادر و دختر را از میان درگیری‌ها بیرون برد و به مکانی امن رساند. سپس به خیابان برگشت؛ این‌بار برای نجات فردی که از ناحیه پا گلوله خورده بود. حسین هنگام تلاش برای کمک به او هدف گلوله قرار گرفت. حسین در مجموع هفت گلوله خورد. یکی از گلوله‌ها از پشت به گردنش اصابت کرد و گلوله دیگری از روبه‌رو وارد قفسه سینه‌اش شد؛ این گلوله به‌صورت عمودی وارد و به‌صورت افقی از بدنش خارج شده بود. همین دو گلوله، به‌ویژه جراحات واردشده به گردن و قفسه سینه، علت اصلی مرگ او بودند. یک گلوله نیز به شکمش، یکی به زیر بغل، یکی به بازو و دو گلوله به ران‌هایش اصابت کرد. پای چپش نیز پر از آثار اصابت گلوله‌های ریز بود که شاهدان آن‌ها را شبیه ساچمه توصیف کرده‌اند. مادرش آخرین گفت‌وگویشان را هیچ‌وقت فراموش نکرد. پیش از رفتن به خیابان، غذا نخورد. گفت: «میام، با هم غذا می‌خوریم.» اما آن وعده، هرگز فرا نرسید. وقتی نزدیکانش خود را به او رساندند، خون زیادی از بدنش رفته بود. بااین‌حال، بی‌درنگ او را به بیمارستان رساندند. کادر درمان هر آن‌چه در توان داشت برای نجات جانش انجام داد، اما شدت جراحات مجال بازگشت به او نداد. وقتی پیکر حسین به خانواده سپرده شد، مادر آخرین‌بار کنار فرزندش نشست. تلاش کرد پلک‌های نیمه‌بازش را ببندد، اما نتوانست. چند روز بعد، تصویری از حسین با همان چشمان نیمه‌باز منتشر شد. مادر زیر آن عکس نوشت: «چشم‌های قشنگ پسر منم بذارید... مامان فدات بشه. هر کاری کردم نتونستم ببندمشون.» چند جمله کوتاه که اندوه مادری را روایت می‌کرد که حتی در آخرین وداع نیز نتوانسته بود چشم‌های پسرش را ببندد. در مراسم تولد حسین، خانواده‌های دیگر جاویدنامان نیز در کنار خانواده او حضور داشتند. آن‌ها با به همراه داشتن عکس فرزندان‌شان، در این مراسم کنار خانواده حسین ایستادند؛ خانواده‌هایی که هر کدام داغ فرزندی را بر دل داشتند و در کنار یکدیگر یاد عزیزان‌شان را زنده نگه داشتند.