Sina Faraji Darvishani

سینا فرجی درویشانی، جوانی ۲۷ ساله و اهل رستم‌کلا در استان مازندران بود. او در معدن رستم‌کلا با لودر و ماشین‌آلات سنگین کار می‌کرد و زندگی‌اش در زادگاهش، میان کار، دوستان نزدیک و روزهای معمول جوانی می‌گذشت. در صفحه‌های اجتماعی از سحر، خواهر دوقلوی سینا، نام برده شده است؛ خواهری که پس از رفتن برادرش، همچنان در سوگ اوست و از دلتنگی برای او می‌نویسد. نزدیکانش سینا را جوانی خوش‌قلب، بامعرفت و خنده‌رو به یاد می‌آورند؛ جوانی پرشور که به موسیقی و خوانندگی علاقه داشت و برای آینده‌اش رؤیاهایی در سر می‌پروراند. درباره‌ی دوران تحصیل او اطلاعات دقیقی منتشر نشده است، اما آن‌چه از روایت نزدیکان و خانواده‌اش باقی مانده، تصویری از جوانی است که به زندگی و آینده امید داشت. مادرش گفته است سینا آرزو داشت روزی بچه‌دار شود؛ آرزویی ساده و انسانی برای ساختن آینده‌ای آرام و بی‌دغدغه. آینده‌ای که دیگر فرصت رسیدن به آن را پیدا نکرد. ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، سینا همراه سه دوستش، امیررضا ابراهیم‌نژاد، مجتبی رضوانی و مهدی حسامی، به خیابان رفت. در محدوده‌ی کلانتری رستم‌کلا، در جریان تیراندازی نیروهای امنیتی و نظامی به سوی معترضان، هر چهار جوان هدف گلوله قرار گرفتند و جان باختند. چهار رفیق از خانه بیرون رفتند؛ هیچ‌کدام بازنگشتند. از سینا تصاویری از زندگی، خنده‌ها و لحظه‌های شادی در کنار دوستانش باقی مانده است. در مراسم چهلم او و امیررضا نیز خانواده‌ها با پخش موسیقی و پایکوبی محلی، یاد آن دو را گرامی داشتند؛ مراسمی که در میان سوگ و دلتنگی، رنگی از شور زندگی آن دو را نیز با خود داشت. در یکی از ویدیوهای منتشرشده از مزار سینا، مادرش بر سر خاک فرزند ایستاده و با گویش مازندرانی از داغ و دادخواهی می‌گوید: «من کافر شدم، قرآن نخونید. مرد بودی، پسرِ مرد بودی. به خاطر چی خودتو فدا کردی، پسر؟ پسرم آرزو داشت بچه‌دار بشه.» در این چند جمله، زندگی ناتمام سینا خلاصه می‌شود؛ جوانی که آرزوی پدر شدن داشت، برای آینده‌ای که هنوز نرسیده بود برنامه داشت و در کنار دوستانش زندگی می‌کرد، اما در ۲۷ سالگی، زندگی‌اش در خیابان رستم‌کلا متوقف شد. سینا رفت؛ امیررضا، مجتبی و مهدی هم رفتند. چهار دوست که یک روز از خانه‌ی بیرون آمدند و دیگر هیچ‌کدام به خانه‌ی بازنگشتند.