Ribin Moradi

ریبین مرادی فرزند عادل مرادی تنها ۱۷ سال داشت. او اصالتاً اهل شهرستان ثلاث‌باباجانی از توابع استان کرمانشاه بود که در تهران زندگی می‌کرد. ریبین زندگی‌اش میان درس و ورزش می‌گذشت، با رویایی که در زمین فوتبال شکل گرفته بود. او فقط یک فوتبالیست نبود؛ در شنا و کشتی هم قهرمانی‌هایی داشت و به‌عنوان یک ورزشکار چندرشته‌ای، پرانرژی، محبوب و الگویی برای هم‌سالانش شناخته می‌شد. ریبین همچنین بازیکن تیم‌های پایه فوتبال سایپا بود و از استعدادهای برتر این رشته شناخته شده بود. دوستان و مربیانش می‌گویند ریبین همیشه جلوتر از سنش فکر می‌کرد؛ مسئول، متعهد و محبوب بین دوستانش بود. پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در حالی که خانواده در راه یک مهمانی بود، ریبین از خانواده‌اش جدا شد تا به اعتراضات بپیوندد. ساعاتی بعد، در منطقه پرند، از پشت (احتمالا در حال فرار) هدف گلوله قرار گرفت. گلوله‌ای جنگی که از سینه‌اش عبور کرد و او همان‌جا جان باخت. اما خانواده‌اش چهار روز در بی‌خبری ماندند، تا این‌که در ۲۳ دی‌ماه در پزشکی قانونی با حقیقت روبه‌رو شدند. پیکرش بی‌درنگ تحویل داده نشد و برای دریافت آن، پدرش تحت فشار قرار گرفت تا روایتی خلاف واقع را مقابل دوربین تکرار کند. با این حال، در همان مصاحبه، میان اشک‌ها گفت: «از فاصله نزدیک به او شلیک کردند.» ریبین، شماره ۸ سایپا و یکی از استعدادهای آینده‌دار فوتبال تهران بود؛ پسری که می‌توانست در زمین‌های بزرگ‌تری بازی کند، اما نامش خیلی زود از فهرست بازیکنان به فهرست جان‌باختگان رسید. مرگ او فقط از دست رفتن یک نوجوان نبود، بلکه ضربه‌ای به نسلی بود که با امید بزرگ شد و با گلوله متوقف شد. امروز، ویدیوهای بازی‌اش، حرکت‌هایش در زمین و لبخندهایش، تنها یادگارهای او هستند. ریبین مرادی؛ نوجوانی که هنوز زندگی را شروع نکرده بود، اما در همان آغاز به پایان رسید. نامش را به خاطر بسپار؛ پشت هر نام، یک زندگی‌ست.