Sajad Ardouni Kavir

من سجاد اردونی کویر هستم. زندگی‌ام را با کار و امید به آینده می‌گذراندم و برای روزی تلاش می‌کردم که بتوانم کسب‌وکار خودم را داشته باشم. صافکار بودم. حرفه‌ای که در آن باید با دقت و حوصله کار می‌کردم؛ ورق‌های آسیب‌دیده‌ی خودرو را شکل می‌دادم و تلاش می‌کردم آنچه بر اثر ضربه تغییر کرده بود، دوباره درست کنم. از کار کردن خسته نمی‌شدم. می‌دانستم رسیدن به خواسته‌هایم آسان نیست، اما نمی‌خواستم منتظر بمانم تا کسی آینده‌ام را برایم بسازد. در محیط‌های کاری مختلف تجربه کسب کرده بودم و هرچه بیشتر یاد می‌گرفتم، به روزی فکر می‌کردم که بتوانم مستقل کار کنم. حتی نام مغازه‌ام را انتخاب کرده بودم: «معجزه». دوست داشتم روزی تابلویی با همین نام بالای مغازه‌ی خودم نصب کنم. جایی داشته باشم که حاصل سال‌ها کار و یادگیری‌ام باشد و بتوانم با درآمدش زندگی دلخواهم را بسازم. ازدواج هم یکی از آرزوهایم بود. از آینده‌ای حرف می‌زدم که در آن بتوانم خانواده‌ی خودم را تشکیل بدهم و در کنار کار، زندگی آرامی داشته باشم. اما تا رسیدن به آن روز، مسئولیت‌های زیادی بر دوشم بود. برای خانواده‌ام تلاش می‌کردم و با وجود دشواری‌هایی که پشت سر گذاشته بودم، نمی‌خواستم از ادامه‌ی راه دست بکشم. کسانی که مرا می‌شناختند، از خنده‌هایم و رفتار مهربانم یاد می‌کنند. می‌گویند مؤدب و بامعرفت بودم و در برخورد با دیگران احترام را فراموش نمی‌کردم. به مطالعه و یاد گرفتن هم علاقه داشتم. دوست داشتم چیزهای تازه بدانم و از فرصتی که در اختیار داشتم برای پیشرفت استفاده کنم. در محیط کار، تنها مهارت صافکاری نبود که باعث می‌شد دیگران مرا به یاد داشته باشند. رابطه‌ای که با همکاران و کسانی که برایشان کار می‌کردم ساخته بودم، برایم ارزش داشت. زندگی من با همین تلاش‌های روزمره پیش می‌رفت؛ کار کردن، یاد گرفتن، کمک به خانواده و فکر کردن به مغازه‌ای که هنوز فقط نامش را انتخاب کرده بودم. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری ایران گسترش یافت. مشکلات اقتصادی و نارضایتی از شرایط سیاسی و اجتماعی، مردم بسیاری را به خیابان‌ها کشاند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها، شهرهای مختلف ایران شاهد تجمعات گسترده‌ای شدند؛ خیزشی که با عنوان انقلاب شیر و خورشید نیز شناخته می‌شود. سبزوار هم از این اعتراضات دور نماند. من نیز مانند بسیاری از جوانان ایران، برای ساختن آینده‌ام زحمت می‌کشیدم و با دشواری‌های زندگی روبه‌رو بودم. می‌خواستم بتوانم حاصل کارم را ببینم و در سرزمینی زندگی کنم که برای رسیدن به خواسته‌های معمولی، ناچار نباشم از امنیت و آرامشم بگذرم. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویه ۲۰۲۶، در خیابان مطهری سبزوار حضور داشتم. آن شب، نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی برای مقابله با اعتراضات از سلاح جنگی استفاده کردند. در جریان تیراندازی به معترضان، هدف گلوله قرار گرفتم و جان باختم. دیگر فرصتی پیدا نکردم به خانه بازگردم و درباره‌ی برنامه‌هایم برای آینده حرف بزنم. پیکرم همان شب به خانواده‌ام تحویل داده نشد. روزها گذشت و خانواده‌ام در انتظار بازگرداندن من ماندند. حدود یک هفته بعد، پیکرم را تحویل دادند و مراسم خاک‌سپاری در همان روز برگزار شد. شرایط مراسم امنیتی بود. از خانواده‌ام خواسته بودند خاک‌سپاری محدود و خانوادگی باشد و تجمع گسترده‌ای برگزار نشود. اما کسانی که در سال‌های مختلف با من کار کرده بودند، برای بدرقه‌ام آمدند. در میان حاضران، افرادی بودند که روزگاری در کارگاه‌هایشان کار کرده بودم. برایم اشک می‌ریختند و از اخلاق و معرفتم حرف می‌زدند. آن روز، آنچه از من به یاد داشتند فقط مهارتم در صافکاری نبود؛ رفتارم با دیگران، خنده‌هایم و تلاش‌هایی بود که برای ساختن زندگی‌ام کرده بودم. من سجاد اردونی کویر هستم.