Alireza Safdel

علیرضا صافدل، بیست و پنجم اسفند ۱۳۷۴ در رشت به دنیا آمد. تنها پسر خانواده بود، فرزندی که پدر و مادرش با عشق و زحمت بزرگش کردند. در نوجوانی به کشتی روی آورد و در همان سال‌ها مقام دوم استان گیلان را از آن خود کرد؛ افتخاری که نشان از استعداد و پشتکار او داشت. علیرضا در شهرک صنعتی سفیدرود کار می‌کرد، کارگری ساده و زحمتکش. سال ۱۴۰۲ با دختری از کرمانشاه ازدواج کرد. عشق آن‌قدر بزرگ بود که همسرش زادگاهش را ترک کرد و به رشت آمد تا کنار علیرضا زندگی کند. حاصل این عشق، دختری شد به نام آیرا؛ کودکی که وقتی پدرش را از دست داد، تنها پنج ماه داشت. هفدهم دی‌ماه، آخرین روز خوش این خانواده کوچک بود. علیرضا، همسر و دختر پنج‌ماهه‌اش را به خیابان برد، برای آیرا اسباب‌بازی خرید و بی‌آن‌که بداند، زیباترین و آخرین خاطره‌ی زندگی کوتاهش را با آن‌ها ساخت. روز بعد، هجدهم دی، علیرضا زودتر از همیشه به خانه آمد. همسرش از او خواست که با هم بروند، اما علیرضا مخالفت کرد. گفت: «من به‌خاطر آینده‌ی آیرا می‌روم. خون من از بقیه رنگین‌تر نیست.» و افزود: «اگر من هم سکوت کنم، اگر همه سکوت کنیم، پس کی بلند می‌شود؟» با شوقی وصف‌ناپذیر به تظاهرات رشت پیوست؛ رفتنی که دیگر بازگشتی نداشت. آن شب، همسرش بارها با موبایلش تماس گرفت، اما جوابی نیامد. تا این‌که آنتن موبایل‌ها قطع شد. او تا صبح، با دلی نگران، منتظر علیرضا نشست. صبح که خطوط وصل شد، خانواده باخبر شدند. امیدوار بودند شاید زخمی شده یا شاید در بازداشت است. پنج روز تمام، همه‌جا را گشتند. تا این‌که یکی از آشنایان خبر آورد: کسی شبیه علی را در باغ رضوان دیده است. خانواده با ناباوری به آن‌جا رفتند. کارمندی گفت چند روزی است که او آن‌جاست. به گفته یکی از آشنایان، علی زیر کوهی از جنازه‌ها بوده، گویا از جمله نخستین کسانی بوده که به آن‌جا منتقل شده و به‌عنوان «مجهول‌الهویه» نگهداری می‌شده است. آن‌چه خانواده را بیش از همه آشفته کرد، حال پیکر علیرضا بود؛ روی ران پایش جای بخیه بود و شقیقه‌اش هدف شلیک قرار گرفته بود. وقتی پرسیدند چرا پایش را باز کرده‌اند، گفتند برای آزمایش دی‌ان‌ای و تشخیص هویت بوده است. بعدها مشخص شد که علیرضا در هجدهم دی‌ماه، در پل عراق رشت، با اصابت گلوله جنگی به سر، به دست نیروهای جمهوری اسلامی کشته شده بود. هنگام تحویل پیکر، خانواده را مجبور کردند به‌شرط دفن شبانه، جسد را تحویل بگیرند. تنها کلید خانه‌اش را به آن‌ها دادند؛ از گوشی، حلقه‌ی ازدواج و پولی که در جیبش بود، خبری نبود. علیرضا صافدل سی‌سال داشت. کشتی‌گیری که در جوانی افتخار آفرید، کارگری که برای آینده‌ی دخترش قدم به خیابان گذاشت، و پدری که دخترش، آیرا، هرگز او را به‌یاد نخواهد آورد، جز از میان روایت‌هایی مثل همین؛ روایتی که حتی برای خاک‌سپاری‌اش هم فرصت یک مراسم آشکار و باوقار را نداشتند.