Meysam Khazaei

میثم خزایی، متولد ۱۰ آذر ۱۳۶۷، اهل بروجرد در استان لرستان و ساکن منطقه شهریار تهران بود. او ۳۷ سال داشت و بخش مهمی از زندگی خود را صرف ورزش، به‌ویژه پرورش‌اندام و کوه‌نوردی کرده بود. دوستان و نزدیکانش از او به‌عنوان انسانی پرتلاش، مهربان، خانواده‌دوست و سرشار از شور زندگی یاد می‌کنند؛ فردی که در کنار پیگیری اهداف ورزشی خود، برای روابط خانوادگی و دوستی ارزش فراوانی قائل بود. نشانه‌های این ویژگی‌ها را می‌توان در صفحه شخصی او در اینستاگرام نیز مشاهده کرد. میثم در یکی از پست‌های خود که ۶ مرداد ۱۴۰۲ منتشر شده بود، ویدئویی دو نفره از خود و مادرش در چیتگر را به اشتراک گذاشت و در توضیح آن نوشت: «من تصورم از خدا یه زنه؛ چون مادرم برام کم خدایی نکرده.» جمله‌ای کوتاه اما عمیق که از پیوند عاطفی او با مادرش و جایگاه ویژه خانواده در زندگی‌اش حکایت داشت. در پستی دیگر که در ۱۳ مرداد ۱۴۰۲ منتشر شده است، میثم ویدئویی از طبیعت روستای فیلبند را به اشتراک گذاشت؛ جایی که ابرها زیر پایش گسترده شده بودند و چشم‌اندازی کم‌نظیر را رقم می‌زدند. او در کنار این تصاویر نوشت: «به امید آزادی کشور عزیزم ایران» و از هشتگ «زن، زندگی، آزادی» استفاده کرد. این نوشته نشان می‌داد که حتی در دل آرامش طبیعت و میان زیبایی‌های زندگی نیز دغدغه آزادی و آینده ایران در ذهن او حضوری پررنگ داشته است. دوستان و آشنایانش می‌گویند میثم از آن دسته انسان‌هایی بود که از لحظه‌های ساده زندگی لذت می‌برد؛ از دورهمی‌های دوستانه و کوه‌نوردی گرفته تا نشستن کنار آتش، گوش سپردن به موسیقی و پناه بردن به آرامش طبیعت. او دوست داشت این لحظه‌ها را ثبت کند و به یادگار بگذارد. آخرین یادگار او در صفحه اینستاگرامش، پستی است که در ۵ دی ۱۴۰۴ منتشر شد. در این ویدئو، میثم در کنار آتشی روشن نشسته و تنها یک جمله زیر آن نوشته است: «بماند به یادگار.» جمله‌ای ساده که امروز، با مرور آن، معنایی دیگر یافته است. این آخرین یادگاری از میثم است؛ 2 هفته قبل از آن‌که تبهکاران جمهوری اسلامی که همواره تاریکی را بر نور آتش ترجیح می‌دهند؛ میثم را در ۱۸ دی ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۴۰ در اعتراضات شاهدشهر شهریار با گلوله جنگی به قتل برسانند. آهنگی که میثم برای این پست انتخاب کرده بود، به شکلی تأمل‌برانگیز با سرنوشت و روایت زندگی او پیوند خورده است. او ترانه‌ای را برگزیده بود که می‌گفت: «همه زندگیمو یه روز کتابش می‌کنم، دونه‌دونه صفحه‌هاشو می‌دم قابش می‌کنم.» گویی این انتخاب، بازتابی از نگاه او به زندگی بود؛ زندگی‌ای که با تلاش، شرافت، پشتکار و پایبندی به باورهایش معنا یافت. امروز، در نگاه بسیاری از دوستان و آشنایانش، زندگی و منش میثم خزایی خود به کتابی از درس آزادگی، عزت و زیستن با شرف برای نسل‌های آینده تبدیل شده است. امید آن است که در آینده‌ای نه‌چندان دور، نام و زندگی جاویدنام میثم خزایی نه تنها در حافظه خانواده و دوستدارانش، بلکه در روایت تاریخ معاصر ایران نیز ثبت شود و نسل‌های بعد، داستان زندگی او و دیگر جان‌باختگان راه آزادی را در کتاب‌های تاریخ این سرزمین بخوانند. او همچنین در بخش معرفی صفحه اینستاگرامش نوشته بود: «بی‌صدا انسان باش.» جمله‌ای که بازتابی از شخصیت و شیوه زندگی اوست و بر سنگ مزارش نیز این حک گردید؛ انسانی که بی‌هیاهو زندگی کرد، اما یاد و نامش در ذهن بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند ماندگار خواهد ماند.