Arash Aghaali

آرش آقاعلی، نوجوان ۱۳ ساله متولد فروردین 1991 اهل تهران، روز ۱۹ دی‌ماه در منطقه بهارستان تهران بر اثر اصابت گلوله جنگی جان خود را از دست داد. در ویدیویی که از آرش منتشر شده است، آخرین لحظات رقص این نوجوان دیده می‌شود؛ لحظاتی که اندکی بعد به تراژدی ختم شد. همچنین در یکی از تصاویر منتشرشده در اینستاگرام، مادر آرش در کنار پیکر فرزندش دراز کشیده و در حالی که غرق اندوه و ناباوری است، صورت او را نوازش می‌کند. این صحنه دردناک، عمق رنج مادری را به تصویر می‌کشد که فرزند نوجوان خود را از دست داده و با او وداعی جان‌سوز دارد. پدر آرش نیز در گفت‌وگویی از داغ سنگینی که بر دلش نشسته سخن گفت و با تأثر فراوان تأکید کرد که پسرش تنها ۱۳ سال داشت. مادری را تصور کنید که در خانه چشم‌انتظار بازگشت فرزند ۱۳ ساله‌اش نشسته است؛ کودکی که همیشه لبخند بر لب داشت و ذهنش جز شادی، بازیگوشی و دغدغه‌های ساده نوجوانی، درگیر چیز دیگری نبود. او باور داشت که هیچ‌کس کاری به چنین کودکی ندارد. اما این مادر سه روز تمام در جست‌وجوی فرزندش، از این‌جا به آن‌جا رفت و هر دری را کوبید. سرانجام پس از روزها بی‌خبری و اضطراب، با پیکر بی‌جان عزیزش روبه‌رو شد. بنا بر روایت‌های منتشرشده، او و خانواده‌اش برای تحویل گرفتن پیکر فرزندشان با فشارها و شرایطی روبه‌رو شدند که بر رنج و اندوه‌شان افزود. در ویدیویی که در اینستاگرام منتشر شده است، مادر و دیگر اعضای خانواده آرش بر سر مزار او در حال سوگواری و بی‌تابی دیده می‌شوند. این تصاویر اندوه عمیق خانواده‌ای را به نمایش می‌گذارد که با فقدان فرزند نوجوان خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در بخشی از این ویدیو، مادر آرش در کنار مزار فرزندش دیده می‌شود که با او درد دل می‌کند و با سخنانی آمیخته به عشق، دل‌تنگی و حسرت، یاد عزیز از دست‌رفته‌اش را زنده نگه می‌دارد. هر کودکی حق زندگی دارد. هر کودکی شایسته آزادی است و حق دارد برای آینده خود رؤیا داشته باشد؛ رؤیاهایی که با امید، شادی و آرزوهای کودکانه گره خورده‌اند. آرش نیز مانند هر نوجوان دیگری برای آینده‌اش آرزوها و رویاهایی داشت، اما متأسفانه زندگی او در سیزده‌سالگی با اصابت گلوله پایان یافت و فرصت تحقق آن همه آرزو از او گرفته شد. مراد ویسی وقتی نام جاویدنام‌ها را می‌خواند، گفت: «عزیز شماره ۱۲۴ ایران، فرزند ایران و جان‌فدای میهن، جاویدنام آرش آقاعلی، سیزده ساله، سیزده ساله، سیزده ساله. نوزده دی، بهارستان تهران عزیز»