Ali Reza Soltani

علیرضا، یکی از پسران خانوادهٔ سلطانی، در یک روز گرم تابستان در تهران به دنیا آمد. چند سال بعد، برادرش هم به دنیا آمد و خانه شلوغ‌تر و شادتر شد. پدر و مادر دلشان می‌خواست درس خواندن و فارغ‌التحصیلی پسرهایشان را ببینند، از پیدا کردن کارشان خوشحال شوند و روزی هر دو را در لباس دامادی تماشا کنند. به روزهایی فکر می‌کردند که بچه‌ها زندگی خودشان را داشته باشند و با نوه‌ها به دیدنشان بیایند. دو برادر، مهربان و بازیگوش بودند. به مدرسه می‌رفتند و با شیطنت‌هایشان خانه را پر از سروصدا می‌کردند. در مراسم‌ها می‌رقصیدند و شادی می‌کردند. خاطرهٔ آن روزها در گوشی‌ها و تصویرها مانده است؛ روزهایی که هر دو می‌خندیدند و پیش چشم پدر و مادر بزرگ می‌شدند. علیرضا ورزش را خیلی دوست داشت. وقتی دو مدالش را گرفت، آن‌قدر خوشحال بود که بلافاصله آن‌ها را به گردن انداخت و با آن‌ها عکس گرفت. شاید برای دیگران اتفاق بزرگی نبود، اما برای خودش ارزش داشت. تلاش کرده بود و می‌خواست یادگاری از خوشحالی آن روز داشته باشد. به آینده خوش‌بین بود و درباره‌اش خیال‌پردازی می‌کرد. حتی به ازدواج و تشکیل خانواده فکر می‌کرد. یک بار از یکی از آشنایان دربارهٔ خواستگاری پرسیده بود؛ اینکه چطور به خواستگاری می‌روند و چه رسم‌ورسومی دارد. دوم فروردین ۱۳۹۷، برادرش در حادثه‌ای جان باخت. سال نو برای خانواده با سوگ فرزندشان آغاز شد. از آن پس، پدر و مادر بیشتر به علیرضا دل بستند و نگرانش بودند. هنوز می‌توانستند در آغوشش بگیرند و به آینده‌اش امیدوار باشند. فکر نمی‌کردند روزی او را هم از دست بدهند. دی‌ماه ۱۴۰۴، پانزده سال داشت. افزایش قیمت دلار اعتراضات را در بازار برانگیخته بود، اما کم‌کم خواسته‌های معترضان از مسائل اقتصادی فراتر رفت. اعتراض‌ها متوجه کل نظام جمهوری اسلامی شد؛ مردم ریشهٔ مشکلاتشان را در حکومت می‌دیدند و دیگر پایین آمدن قیمت دلار را برای حل آن‌ها کافی نمی‌دانستند. با گسترده‌تر شدن اعتراض‌ها، شانزدهم دی‌ماه شاهزاده رضا پهلوی از مردم خواست هجدهم و نوزدهم دی، ساعت هشت شب، به خیابان‌ها بیایند یا از پشت‌بام خانه‌هایشان شعار بدهند. شب هجدهم دی، او هم در پاسخ به این فراخوان، در فردیس کرج به معترضان پیوست. نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی با سلاح و گلوله‌های جنگی به خیابان‌ها آمده بودند و با دیدن جمعیت، به‌سوی مردم تیراندازی کردند. یکی از گلوله‌ها به گلویش خورد و همان‌جا جانش را گرفت. پس از هجدهم و نوزدهم دی، در فضای فشارهای امنیتی بر خانواده‌ها، خانوادهٔ سلطانی پسرشان را در سکوت در بهشت زهرا، کنار برادرش به خاک سپردند. عکس‌ها و ویدیوهایش، در فضای مجازی منتشر شد. در یکی از آن‌ها، مردی در محل کشته‌شدنش علیرضا تصویر او را بالای سر گرفته و نامش را صدا می‌زند. در تصویر دیگری، محل اصابت گلوله با گل‌های رز قرمز پوشیده شده است. بیست‌وچهارم بهمن ۱۴۰۴، دوستان و آشنایان برای چهلمش به بهشت زهرا آمدند. مادر کنار سنگ مزار می‌گفت: «بچه‌ام رو چه کار کردین؟ علیرضا کجایی؟» پدر و مادر پس از داغ فرزندشان، به علیرضا دل بسته بودند و با امید به آینده‌اش زندگی را ادامه می‌دادند. اما ناچار شدند با او هم خداحافظی کنند و کنار برادرش به خاکش بسپارند. پانزده سال بیشتر نداشت؛ با هزاران آرزو و اشتیاق برای تجربهٔ زندگی.