Mahmoud Faalehgari

من، محمود فعله‌گری، در پنجم آذر ۱۳۶۳ در سنقریه‌ی کرمانشاه چشم به جهان گشودم، ولی همراه خانواده چهارنفره‌ام در نازی‌آباد تهران زندگی می‌کردم و برای امرار معاش به کار سیم‌پیچی مشغول بودم. من عاشق دختر و پسرم بودم و هر موقع فرصتی داشتم، برای گذراندن وقت با آن‌ها دریغ نمی‌کردم. من نه‌تنها عاشق خانواده‌ام بودم، بلکه رابطه‌ی بسیار دوستانه و صمیمانه‌ای هم با دوستانم داشتم. روزها می‌گذشت و من هم مثل باقی مردم ایران، زندگی خودم را می‌کردم. شرایط اقتصادی‌ای که در ایران به وجود آمده بود، باعث شروع اعتراضات شد. اعتراضاتی که در آذرماه از بازارهای تهران آغاز شده بود، روزبه‌روز شدت بیشتری می‌گرفت و آدم‌های بیشتری به آن می‌پیوستند. با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، همه با هم صحبت می‌کردند که آیا به این فراخوان پاسخ می‌دهند و به خیابان می‌روند یا نه. در فضای مجازی هم صحبت از این بود که چطور لباس بپوشیم، چطور به اعتراضات برویم و در خیابان‌ها چگونه از خودمان مراقبت کنیم. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، من هم به خیابان رفتم. در میدان مدائن بودم که شروع به شلیک کردند. داشتم فرار می‌کردم که ناگهان سوزشی در گردنم احساس کردم. نیروهای امنیتی از پشت به من شلیک کرده بودند. بر روی زمین افتادم و همان‌جا جان خودم را از دست دادم. ظهر ۱۹ دی‌ماه، پیکر من که در کیسه‌ای با شماره ۱۱۹۰۴ قرار داشت، توسط خانواده‌ام در کهریزک شناسایی شد و یک روز بعد، غروب ۲۰ دی‌ماه، مرا در بهشت زهرا به خاک سپردند. از آن روز به بعد، خانواده چهارنفره ما سه‌نفره شد و بچه‌های من هر روز و هر لحظه دلتنگ من هستند. پارسا، پسرم، با سن کمش بی‌تابی می‌کند و برای نبودن من گریه می‌کند. دخترم که تنها ۱۵ سال دارد، بارها در فضای مجازی تکرار کرده که دیگر پناهی ندارد، چون تکیه‌گاهش را از دست داده است. این غم، غمی نیست که تمام شده باشد یا با گذشت زمان کمرنگ شود؛ هر روز رنگش پررنگ‌تر و سنگینی‌اش برای خانواده من بیشتر می‌شود. جای خالی من در خانه و در زندگی فرزندانم همچنان باقی مانده است. مردم ایران با یادآوری نام من و باقی جاویدنام‌ها می‌خواهند بگویند که نه فراموش می‌شویم و نه عاملان آنچه بر ما گذشت بخشیده خواهند شد.