Mojtaba Karabi

مجتبی کرابی، جوان ۲۹ ساله اهل سبزوار و ساکن تهران، از مربیان بدن‌سازی و داوران پاورلیفتینگ بود؛ مردی که زندگی‌اش میان ورزش، انضباط و حس مسئولیت اجتماعی می‌گذشت. او در روز ۲۱ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با اوج‌گیری اعتراضات سراسری، در منطقه سلسبیل تهران هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت و چند روز بعد، در ۲۹ دی‌ماه، در بیمارستان امام حسین تهران جان باخت. در هفته‌هایی که پیش از جان‌باختنش جریان داشت، فراخوان‌های اعتراضی در سراسر کشور شدت گرفته بود. بسیاری از معترضان، از جمله مجتبی، در پی فراخوان‌های روزهای ۱۸، ۱۹ و ۲۰ دی‌ماه که توسط شاهزاده رضا پهلوی داده شده بود به خیابان آمدند. این فراخوان‌ها بر ضرورت همبستگی، حضور مدنی و ایستادگی در برابر ظلم و ستم حکومت جمهوری اسلامی تأکید داشت و برای بخشی از جوانان، به‌ویژه کسانی مانند مجتبی که باور داشت «تغییر بدون حضور مردم ممکن نیست»، نقش انگیزشی داشت. در مقابل، نیروهای حکومتی با شدت بی‌سابقه‌ای به سرکوب معترضان پرداختند. استفاده گسترده از سلاح جنگی، عمدتا به قصد کشتن، بازداشت‌های گسترده و تهدید خانواده‌ها بخشی از الگوی سرکوب بود؛ الگویی که زندگی مجتبی را نیز در خود بلعید. پس از درگذشت او، فشار امنیتی بر خانواده‌اش ادامه یافت. نهادهای حکومتی تلاش کردند که عنوان «شهید» را بر سنگ مزارش تحمیل کنند، اما خانواده با این خواسته مخالفت کردند و مزار او را بدون این عنوان باقی گذاشتند. در ادامه، پس از برگزاری مراسم چهلم در سبزوار، دایی او، روح‌الله نصیری، بازداشت و محل کارش پلمب شد؛ اقدامی که نشان می‌داد حتی سوگواری نیز از نگاه حکومت جرم تلقی می‌شود. مجتبی پیش از جان‌باختنش جمله‌ای گفته بود که امروز برای بسیاری از نزدیکانش معنای دیگری دارد: «من نرم بیرون یا تو نری، پس کی بره؟ همه باید برای گذر از جمهوری اسلامی بریم.» مجتبی نیز، همچون هزاران فرزند دلیر این سرزمین، در روزهای آتش و اعتراض به جاودانگی پیوست؛ و اکنون، سنگینیِ غم رفتنش، چون کوهی خاموش اما پابرجا، بر شانه‌های خانواده‌اش سایه انداخته است. دردی که نه فریاد می‌شود، نه فراموش؛ دردی که در سکوت می‌تپد و در حافظه‌ی یک ملت ریشه می‌دواند.