Milad Khaksar

در میان نام‌های جاودانه دی‌ماه ۱۴۰۴، نام میلاد خاکسار با درد، عشق و فداکاری گره خورده است؛ مردی ۳۴ ساله از مرودشت، پدر دو فرزند، که رؤیای آزادی ایران را در دل داشت و سرانجام جان خود را در همان راه از دست داد. میلاد متولد سال ۱۳۷۰ بود. دوستان و نزدیکانش او را انسانی مهربان، دلسوز و دغدغه‌مند نسبت به سرنوشت کشور می‌شناختند. روزهایی که اعتراضات مردمی در مرودشت آغاز شده بود، او تنها یک معترض نبود؛ بارها مجروحان را از میان دود، آشوب و خطر بر دوش گرفت و به کوچه‌ها و خیابان‌های اطراف رساند تا جان‌شان را نجات دهد. ۱۸ دی‌ماه همراه خانواده در تجمعات مردمی چهارراه ژیان مرودشت حضور یافت. با وجود جمعیت انبوه و فضای پرتنش آن روزها، نگرانی‌اش نه برای خودش، بلکه برای دیگران بود. به نزدیکانش گفته بود: «خدا کنه برای کسی اتفاقی نیفته.» اما آن‌چه آن روز دیده بود، تا عمق جانش نفوذ کرده بود. آن شب با کابوس از خواب پرید. با این حال، وقتی فردای آن روز فرا رسید و خبرها از صدور حکم تیر حکایت داشت، تصمیمش تغییر نکرد. به اطرافیانش گفت: «برای خاکم باید برم.» ۱۹ دی‌ماه، این بار تنها و بدون خانواده، راهی خیابان شد. ساعت حدود ۱۰ شب، گلوله‌ای به ران پایش اصابت کرد. دوستانش که در کنارش بودند روایت می‌کنند لحظه‌ای که تیر خورد، لبخند بر لب داشت؛ لبخندی که گویی از رضایت به انتخابش خبر می‌داد. اما شدت خون‌ریزی امانش نداد و میلاد ساعاتی بعد جان خود را از دست داد. پیکرش را در حیاط خانه شستند و برای خاک‌سپاری آماده کردند. خانواده‌ای که تا دیروز کنارشان بود، حالا باید با نبودنش کنار می‌آمدند. اما شاید دردناک‌ترین بخش این روایت، چشم‌انتظاری فرزندان او باشد. هفته‌ها به پسر کوچکش گفته بودند: «بابا صبح زود میره سر کار و آخر شب برمی‌گرده.» کودک هر روز صبح زود از خواب بیدار می‌شد و با امیدی کودکانه می‌پرسید: «من که زود بلند شدم، پس بابایی کو؟» دخترش عکس پدر را می‌بوسد و بر سر مزارش بی‌قراری می‌کند. خواهری که برادرش را از دست داده، هنوز در همان خیابانی می‌ایستد که خون میلاد بر زمین ریخت و با بغض می‌گوید: «میلاد، بعد از رفتن تو تنها‌ترین آدم این دنیا شدم. جایی که خون تو ریخته شد، انگار جان من هم گرفته شد. نمی‌دانم چطور دل‌شان آمد تو را از ما بگیرند؛ چطور دل‌شان آمد این همه خواهر و برادر را از عزیزان‌شان جدا کنند.» میلاد خاکسار رفت، اما یاد او در قلب خانواده‌اش، دوستانش و کسانی که او را می‌شناختند باقی ماند. مردی که به روایت نزدیکانش، با لبخند رفت؛ لبخندی که آخرین تصویر از او در ذهن همراهانش شد. و امروز، در میان اشک‌های خانواده و نگاه منتظر فرزندانی که هنوز جای خالی پدر را جست‌وجو می‌کنند، نام میلاد خاکسار همچنان زنده است؛ نام مردی که زندگی‌اش با عشق به ایران گره خورده بود و مرگش، زخمی عمیق بر دل عزیزانش بر جا گذاشت.