Amir Mohammad Karimi

در اولین روزهای فصل بهار، در مرودشتِ استان فارس به دنیا آمد. نامش را امیرمحمد گذاشتند. در کنار درس و مدرسه، دل‌بسته‌ی تکواندو بود؛ ورزشی که از همان نونهالی با زندگی‌اش گره خورد. با هر قهرمانی، به رؤیای حضور در تیم ملی نزدیک‌تر می‌شد. در بهار ۱۴۰۱، وقتی فقط ۱۶ سال داشت، طلای قهرمانی کشور را به گردن آویخت، به اردوی تیم ملی راه یافت و به عضویت تیم ملی نوجوانان تکواندوی ایران درآمد. بیرون از دنیای درس و تمرین، با دوستانش به طبیعت می‌رفت. همه او را به مهربانی می‌شناختند؛ دوستی که برایشان قهرمان بود و حالا جای خالی‌اش در جمعشان احساس می‌شود. پدرش عکس‌های امیرمحمد را در صفحه‌ی خود منتشر می‌کرد و او را شایسته‌ی مدال‌هایش می‌دانست و به داشتن چنین پسری می‌بالید؛ به جوانی که بزرگ‌شدنش را دیده بود و حالا موفقیت‌هایش را با افتخار با دیگران قسمت می‌کرد. اما دی‌ماه سرد و خونین ۱۴۰۴، روزهای خانواده‌ی کریمی را به سیاهی نشاند. با شروع اعتراضات در تهران و گسترش آن به شهرهای دیگر، شاهزاده رضا پهلوی از مردم خواستند که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه متحد در خیابان‌ها حضور پیدا کنند. امیرمحمد هم به این فراخوان پاسخ مثبت داد و شب ۱۹ دی‌ماه در خیابان‌های مرودشت حضور یافت. همان شب، با گلوله‌ی مأموران جمهوری اسلامی که برای سرکوب معترضان در خیابان‌ها حضور داشتند، جان باخت. پیکرش را در روستای جونجان (جوجان) از توابع مرودشت به خاک سپردند. به‌دلیل خفقان شدید و فشارهای امنیتی بر خانواده در آن روزها، اطلاعاتی از مراسم خاک‌سپاری او در دسترس نیست. اما ویدیوهایی از چهلمش باقی مانده است؛ روزی که خانواده و دوستانش در جونجان جمع شدند و برای جوانی که دیگر میانشان نبود، مراسم دامادی گرفتند. لباس دامادی، کفش و ادکلن را کنار میوه و شیرینی در سبدهای تزیین‌شده گذاشته بودند و آن‌ها را با رقص و آهنگ می‌چرخاندند. خانواده آرزو داشتند روزی امیرمحمد را در آن لباس ببینند؛ حالا لباسش را بر سر مزارش آورده بودند. میان صدای آهنگ، شیون مادر شنیده می‌شد؛ مادری که بر سنگ مزار پسرش بی‌امان گریه می‌کرد. برای پدر هم، روزهای پس از امیرمحمد سخت می‌گذشت. عکس‌های پسرش مانده بود و مدال‌هایی که زمانی به آن‌ها افتخار می‌کرد؛ اما خود امیرمحمد دیگر نبود. دانیال کریمی، ۲۴۰ روز پس از جان‌باختن امیرمحمد، در پانزدهم شهریورماه ۱۴۰۵ دیگر نتوانست دوری پسرش را تحمل کند و به دیار باقی شتافت. خانواده هنوز در سوگ امیرمحمد بود که داغ پدر هم به آن اضافه شد. پیکر دانیال را کنار مزار پسرش به خاک سپردند. مرگ پدر بار دیگر نام امیرمحمد را به خبرها آورد. این بار، کنار نام پسری که با گلوله کشته شده بود، نام پدرش هم بود. خانواده‌ی کریمی در فاصله‌ی چند ماه، دو بار به سوگ نشست. یک گلوله یک خانواده را از پای درآورد.