Aryan Kashkouli

20-year-old Lor protester from Rostam Babameydan shot by Islamic Republic suppressors. Bullets hit his heart and side. Body returned to family with conditions of no media coverage and no use of banners in the city (which is Lor mourning custom). Buried in his native village of Nogak in Rostam county with large attendance at funeral.

۲۳ دی‌ماه بود. جاده‌های چنارشاهیجان مثل هر روز شاهد رفت‌وآمد خودروها بودند. آرین کشکولی، جوانی از قوم لر و اهل نورآباد ممسنی، در کنار دوستش رضا شهریور سوار بر خودروی شخصی‌شان در حال حرکت بودند. هیچ‌کس نمی‌دانست آن مسیر کوتاه قرار است به آخرین سفر زندگی هر دوی آن‌ها تبدیل شود. براساس روایت‌های منتشرشده، خودروی آن‌ها در حال حرکت بود که مأموران حکومتی بدون اخطار ایست و بدون هشدار قبلی به سوی‌شان شلیک کردند. گلوله‌ها خودرو را شکافتند و آرین همان‌جا، جان خود را از دست داد. رضا شهریور پس از متوقف شدن خودرو بر اثر برخورد به یک بلوک سیمانی از آن پیاده شد. اما ماجرا تمام نشده بود. مأموران به تعقیب او پرداختند و از پشت سر به سویش تیراندازی کردند. رضا نیز دقایقی بعد کشته شد؛ دو دوست که در یک روز و در یک نقطه، سرنوشتی مشترک پیدا کردند. خبر کشته شدن آرین و رضا خیلی زود به نورآباد ممسنی رسید؛ شهری که در ماه‌های اعتراضات سراسری یکی از کانون‌های مهم حضور معترضان بود. هزاران نفر از مردم این شهر در خیابان‌ها حضور یافته بودند، شعار داده بودند و هزینه سنگینی نیز پرداخته بودند. اما سرکوب، صدای اعتراض را خاموش نکرد. روزهای سوگواری گذشت و چهلم آرین کشکولی فرا رسید. جمعیتی انبوه برای گرامی‌داشت یاد او گرد هم آمدند. مراسمی که تنها یک مراسم عزاداری نبود و به صحنه‌ای از همبستگی و اعتراض تبدیل شد. در میان جمعیت، زنانی دیده می‌شدند که در اقدامی نمادین، موهای خود را می‌بریدند؛ حرکتی که در آن روزها به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای سوگ و اعتراض تبدیل شده بود. شعارها یکی پس از دیگری در فضا طنین می‌انداخت. مردم نام جان‌باختگان را فریاد می‌زدند و یادشان را زنده نگه می‌داشتند. نورآباد ممسنی، با وجود فضای امنیتی و فشارهای حکومتی، بار دیگر نشان داد که خاطره کشته‌شدگانش را فراموش نکرده است. از تأثیرگذارترین تصاویر باقی‌مانده از آن روزها، ویدئوهایی است که مادران آرین کشکولی و رضا شهریور را در محل کشته شدن فرزندان‌شان در چنارشاهیجان نشان می‌دهد. دو مادر، با گل‌هایی در دست، به همان جایی بازگشتند که فرزندان‌شان آخرین لحظات زندگی خود را در آن سپری کرده بودند. آن‌ها زمین را گل‌باران کردند؛ زمینی که برای بسیاری تنها بخشی از یک جاده بود، اما برای آن دو مادر، آخرین نشانی از فرزندان‌شان محسوب می‌شد. سال‌ها بعد نیز احتمالاً نام آرین کشکولی و رضا شهریور در کنار یک‌دیگر روایت خواهد شد؛ دو جوان از جنوب ایران که در ۲۳ دی‌ماه، در حالی که سوار بر خودروی شخصی خود بودند، هدف گلوله قرار گرفتند و هرگز به خانه بازنگشتند.