Mehdi Nejati

مرودشت با وجود اینکه در مقیاس کلان‌شهرهایی مانند تهران و اصفهان نیست، اما در دی‌ماه ۱۴۰۴ نشان داد که بزرگی یک شهر تنها به جمعیت و وسعت آن نیست؛ بلکه به آگاهی، غیرت و حساسیت مردمش نسبت به سرنوشت و آینده‌شان است. حضور مردم، به‌ویژه در آن دو شب که به دعوت شاهزاده رضا پهلوی به خیابان‌ها آمدند، چشمگیر بود و توجه زیادی را به خود جلب کرد. در میان این جمعیت، مهدی (ابوالفضل) نجاتی نیز حضور داشت. مهدی، متولد ۱۳۶۸، اهل مرودشت در استان فارس بود؛ مردی از دل خاک و ریشه‌های ساده اما استوار این سرزمین. او ۳۶ سال از عمرش را در میان زندگی روزمره، کار و تعلق به شهر و دیارش گذراند؛ جایی که کوچه‌ها و زمین‌ها برایش فقط مکان نبودند، بلکه بخشی از هویت و خاطره محسوب می‌شدند. همشهریان و نزدیکانش، او را انسانی نجیب، فداکار و بی‌دغدغه توصیف کردند که آرزوی ایران آزاد را در سر داشت. سرانجام در نوزدهم دی‌ماه، بر اثر اصابت گلوله جنگی در مرودشت، جان خود را از دست داد و زندگی‌اش در همان خاکی که به آن تعلق داشت به پایان رسید. پس از درگذشت این عزیز، پیکر او مدتی در اختیار خانواده قرار نگرفت و در نهایت با شرایطی دشوار تحویل داده شد. پس از یک هفته، به ازای پرداخت مبلغ ۷۰۰ میلیون تومان، پیکر به خانواده تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری او، همچون بسیاری دیگر از جان‌باختگان آن روزها، در فضایی امنیتی و محدود برگزار شد و فرصت برگزاری یک سوگواری عمومی و آزاد برای خانواده و نزدیکان فراهم نشد. با این حال، یاد و نام او در دل خانواده و دوستانش زنده ماند و به عنوان بخشی از خاطره جمعی آنان باقی خواهد ماند. در پایان، نام مهدی (ابوالفضل) نجاتی تنها در خاطره خانواده و نزدیکانش باقی نماند، بلکه در یاد بسیاری از همشهریانش نیز ماندگار شد. او برای کسانی که می‌شناختندش، انسانی نجیب، فروتن و دلسوز بود که آرزوی ایرانی آزاد و آینده‌ای بهتر را در دل می‌پروراند. هرچند زندگی‌اش زودتر از آنچه باید به پایان رسید، اما یاد و نامش همچنان در ذهن و دل عزیزانش زنده خواهد ماند.